Sara schrijft en overdrijft...

2 - 1 - 2012

2012-01-05T17:06:00.003+01:00

"Do not stand at my grave and cry,

I am not there, I did not die!"

R.I.P Patricia.

Kerst

2011-12-24T11:22:00.004+01:00

Er is zoveel moois te schrijven over kerst.
Er is zoveel moois te lezen.
Er is zoveel moois te vinden, van prachtige plaatjes met besneeuwde vergezichten, tot een jolige kerstman die met zijn bel naar de grote rode neus van Rudolph wijst.
Er is zoveel te wensen.

Er is zoveel...

Er is in zoveel werelddelen, huizen en gezinnen ook zoveel niet...

Graag wens ik iedereen fijne, liefdevolle dagen.

Winkelende efficiënte vrouwen

2011-12-12T10:02:00.005+01:00

Een reactie op het hilarische blog van Pien over moeders met vervelende snotjong in de supermarkt.

Allereerst heb ik mijn graaiende koters altijd in een wagentje gezet. Nu nog met de jongste. Ze hebben hier bij de super een geweldig lief boodschappenkarretje, een auto waarin de ukjes kunnen zitten en waar achterop een mandje zit -niet al te groot overigens- voor de boodschappen. Modelletje dit.

Je koter begint al te gillen als je richting de supermarkt lopen, want hij wéét gewoon dat die auto op hem staat te wachten. Hoop je dan. Als geen andere krijsende mini-hooligan hem heeft ingepikt.

Hij kruipt zelf in de kar, doet het deurtje op slot met een hendeltje en je vertrekt richting groente/fruitafdeling. Daar aangekomen kan ie net bij de mandarijnen en laat het dan ook niet na om ernaar te grijpen. Jij, vlug als je bent, trekt de kar richting midden gangpad, maar moet weer aan de kant voor een vrouwmens wat haast lijkt te hebben en efficiënt haar boodschappen wil doen. Gevolg: koter heeft een pruim in de mond, die je aan de kassa verplicht bent af te rekenen. Of je effe kunt cashen bij 'mevrouw de efficiëntie' herself?

Daarna richting het brood en het snijvlees. Gelukkig kun je daar midden in een bocht staan waardoor iedereen er langs kan en jouw kind met de graaftengels overal af blijft. Snijvlees is al voorverpakt, dus heb je ook niet dat ze gaan zitten jengelen om een plakje worst. Hoera voor de buurtsuper!

Aan de kassa staat heel handig het snoeprek binnen bereik van het linkerhandje van het kind. Terwijl je de boodschappen haastig op de band kwakt, -shit, daar scheurt de boterpot- probeer je met één hand het tengeltje van je kind in bedwang te houden. "Blijf af.. je krijgt zo thuis een snoepje!" "Nee, leg terug, dat is niet van jou." Je kijkt achter je de lange rij langs vol met geirriteerde gezichten maar durft niet boos te worden op het hummeltje. Wat moet men immers wel niet van je denken. Slechte moeder!

En als ze dan doorhebben dat je af staat te rekenen, mét pin natuurlijk, beginnen ze te roepen: oep! oep! oep! Want de aardige cassiëre heeft het hem zelf aangeleerd, als mama betaald krijg ik een snoepje. De doos wordt onder zijn neus geduwd en jij kunt alleen maar toezien hoe het vijfvingerige schepje maar liefst 5 snoepjes te pakken heeft. Terugleggen is vies, want daarvoor heeft ie met zijn hand in zijn keel zitten wroeten.

Met het zweet op de rug durf je nu voor het eerst uit te ademen. Je bent buiten en op een stel boze blikken van efficiënte vrouwen na, heb je het overleefd.

Maar zo gaat het natuurlijk niet bij mij. Want de mijne zitten in de kar en geven enkel een high-five aan de favoriete medewerker van de super. Alleen dat snoepje.. waarom hebben ze hem dat aangeleerd?

Kwaadaardig

2011-11-15T20:13:00.006+01:00

Kwaadaardig.. een vreemd woord als je het goed bekijkt. Kwaad en aardig kan helemaal niet in één woord. Net zoals het niet kan dat mijn ex-schoonzusje kanker heeft. En nog maximaal een jaar aan het spelletje dat 'leven' heet, mag deelnemen.

P. kwam een heel veel jaar geleden in onze familie. Ze was de vriendin van mijn broer. Zij zal zelf wel weten welk jaar het was, voor mij is het een herinnering zonder jaartal. P. bleek een schat. Ze werd een spreekwoordelijke grote zus voor me en ik wenste dat ze altijd bij elkaar bleven. Zij beslisten uiteindelijk anders. In 1991 kreeg mijn broer een zwaar auto-ongeluk. Hij overleefde dat amper en lag in het ziekenhuis. Daar was zij ook bij weet ik nog. Ze waren met z'n tweeën naar de kermis geweest een paar dorpen verderop en reden om omdat er een brug openstond. Ze klapten frontaal op een tegenligger door aquaplaning.

We stonden samen aan zijn bed. We vierden samen Kerst, we verzonnen samen nog snel een kerstgedichtje, want P. vond dat ik een dichtgave had. We 'wafelden' elkaars haar op diezelfde kerst, want we hadden ons allemaal in zwart met rood velours gekleed en daar hoorde ook hetzelfde wafelhaar bij. We hebben gelachen en gehuild samen.

P. fladdert na de breuk als een vlinder door mijn leven. Hoewel er nauwelijks meer sprake is van contact, komen we elkaar op de meest vreemde en onverwachte momenten tegen. Ze voegde me een paar maanden geleden toe op Facebook en we belden weer een keer met elkaar.

Raar om elkaar na al die jaren weer te horen. Onze stemmen zijn niets veranderd, klinken hooguit een beetje ouder en onze woorden zijn een stuk wijzer. Rimpels hebben we ook inmiddels, die strakke smoeltjes van die ene kerst liggen voorgoed achter ons. Ik heb er nog een foto van. Een herinnering, vier dames op een bank. Mama, P. mijn aangenomen zus, mijn echte zus en ik.

Bij die foto zou het vermoedelijk gebleven zijn als ik vandaag geen telefoontje had gehad van haar.

Ze hoorde gisteren het meest vreselijke nieuws wat een mens te horen kan krijgen. Kanker, in de longen, uitgezaaid. Terminaal, niet meer te behandelen, alleen nog pijnbestrijding.

P. gaat dood. Binnen nu en pakweg een jaar. Want dat is wat de artsen haar vertellen.
Ze vraagt me -terwijl ze enorm sterk klinkt zo aan de telefoon- of ik de mail die ze mijn broer -haar ex- gestuurd heeft, wil verduidelijken aan hem. Of ik hem wil mailen dat het nog erger is dan ze hem al geschreven heeft. Ze kon het niet aan om hem te vertellen dat ze sterft. Ze schreef hem alleen de diagnose, niet de prognose. De mail heb ik inmiddels verstuurd.
Ze vroeg me ook of ik mijn oudste broer wilde inlichten. Zijn reactie was ongeloof en daarna klonk er een "Jezus, shit!"

Zondag ga ik naar haar toe. Ze woont 160 km hier vandaan, maar ik wil en moet erheen, voor haar en voor mij. Ik ga haar vragen of we samen op de foto kunnen. Om een nieuwe herinnering te maken, om het nog voor één keer vast te leggen.

P... en mijn broer mogen dan de relatie die ze hadden verbroken hebben zo'n hele poos geleden, maar weggeweest is ze nooit.

Voor altijd in mijn gedachten, voor altijd in mijn hart.

Een vrolijker verhaal

2011-11-10T13:27:00.003+01:00

Gister in de loop van de dag, schreef ik nog een verhaal over 20 jaar geleden op dit blog, een aantal uur later zat ik met de laptop op schoot een verhalend opstel te tikken met als titel: De geheime Grot.

Zoon#1 moet voor school een opstel maken. Keuze uit 10 titels. Hij koos de grot. Vervolgens ging ie aan de slag. Zijn verhaal vordert gestaag, terwijl zijn fantasie overuren draait.

Om hem een beetje duidelijk te maken wat ik bedoel met 'het verhaal inkleuren' en het 'laat de lezer zien hoe jij alles ziet', heb ik gisteren een opstel geschreven. Ik ben gigantisch over de woordenlimiet heen gegaan, maar dat valt me niet te verwijten. Want als ik eenmaal op dreef ben, is het ook vechten tegen de bierkaai om me te laten stoppen.

1039 woorden kent mijn verhaal. Het zijne mag 'maar' 450 tot 600 woorden bevatten. Toen hij mijn verhaal vanmorgen las, was het hem duidelijk. Waren hem twee dingen duidelijk. Hij begreep wat ik bedoelde met inkleuren en beeldend vertellen en hij vindt dat ik een boek moet maken van mijn verhaal. Het nog verder uitbreiden en dan uitgeven.

Maar man.. hij roept een stille puberwens van mij weer zo naar het heden terug. Al sinds ik een jaar of 12 ben schrijf ik. Vroeger kinderverhalen, later columns, blogs, dagboeken van een moeder en gedichten. En man.. wat zou ik daar graag wat mee doen. Maar hoe.. dat is al 24 jaar mijn grote vraag.

Het sterven van spontaniteit

2011-11-09T11:24:00.002+01:00

Naar aanleiding van een blog van Rena Breed op Frontaalnaakt, een respect van mijn kant en een aansporing van haar op twitter, diep ik een verhaal op wat ik lang geleden al schreef. Over fouten mannen/jongens. Gelukkig was ik nog te jong om er mee te gaan samenwonen en was ermee stoppen mss wel wat makkelijker daardoor, niet meer dagelijks, maar zeker nog maandelijks draag ik de sporen met me mee. Dat zal vermoedelijk altijd zo blijven.

Het sterven van spontaniteit

Op mijn 16e leer ik via via een hele leuke knul kennen, hij is 4 jaar ouder dan ik, dus erg interessant voor een meisje van 16. Ik hing nog in mijn rebelse periode, dus ik kreeg iets met hem, al was het alleen maar om me af te zetten tegen iedereen die het me mogelijk zouden verbieden.

Het is dan 8 juni 1991.

Ergens , nou ja, ik typ wel "ergens", maar het was op 1 maart 1992, zijn 21e verjaardag, krijgen we voor het eerst ruzie. Voor het eerst een behoorlijk uit de hand lopende ruzie. Het komt zover dat hij mijn schenen openschopt en me alle hoeken van het huis laat zien.

Na veel sorry's en kaartjes en bloemen, vergeef ik hem zijn fout en ga weer verder met onze relatie. De eenmalige "knok-partij" blijkt al snel niet eenmalig en voor ik het weet heeft ie me op alle niet zichtbare plaatsen op mijn lijf al wel een keer bont en blauw geslagen en geschopt.

Ik word gestraft als we op stap gaan en ik er te leuk uitzie, ik word gestraft als ik aandacht krijg van andere mannen, al is het alleen maar doordat ze net iets te lang naar me kijken. Ik word gestraft als ik durf tegen te spreken en ook als ik te veel geluid maak tijdens zo'n mep of schop, want dan loopt ie het risico dat zijn ouders het horen.

We hebben tussendoor ook leuke tijden, we gaan naar plaatsen die ik anders misschien nooit gezien had, ik heb massa's concerten gezien, allemaal dankzij hem.

Op een gegeven moment, ik weet niet precies wanneer, zijn we 3 maanden uit elkaar geweest, maar ik, naief als ik was, geloofde zijn mooie woorden, schitterende bossen bloemen en vele kaartjes met de meest lieve teksten weer. Wederom trap ik in zijn veelvuldig uitgezette vallen en ik raak nogmaals verstrikt in zijn zo zorgvuldig gesponnen web.

Mijn moeder weet al die tijd van niets, niemand weet er iets van, behalve zijn ouders. Maar die doen niets meer dan mij adviseren weg te gaan als ik aan de deur kom en zijn muts staat niet goed. Ik vertoef daardoor veel op straat, aan het strand, want ik kan niet naar huis, daar moet ik immers verklaren waarom ik naar huis ben gekomen.

Ik ga aan het roken, maar ook daarvoor word ik weer gestraft, want dat was alleen aan hem besteedt.

Na 3 jaar houdt het slaan en schoppen van de een op de andere dag op. God weet waarom, ik weet het tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Ik vermoed dat ik te sterk werd, geestelijk gezien, hij kon me niet meer raken.

Na een gesprek met hem heb ik het uiteindelijk na 3 en half jaar uitgemaakt, ik was toen 19 en heb het daarna nog ruim 2 jaar voor mijn moeder verzwegen. Ik ging door een emotionele hel en heb daarna met beide handen een paar consulten met een psychologe aangegrepen. Na een gesprek met een huisarts werd met duidelijk gemaakt dat ik op het randje van de dood heb geleefd, hij had me dood kunnen slaan en ik had het niet eens gemerkt, mijn pijngrens had zich zo verhoogd dat ik emotioneel al buiten westen was.

Drie maanden duurt mijn therapie bij de psychologe en ik word daarna "genezen" verklaard. Ik ben nauwelijks genezen, zo blijkt later als ik problemen ondervind van het "gedwongen intimiteit" hebben wat ik al die jaren heb moeten doorstaan. Ik breng elke relatie na die tijd zelf tot een einde, aangezien ik iedere keer het gevoel krijg dat ik uit moet leggen waarom de intimiteit na een poosje achterwege blijft.

Ik moet van dat punt af ook een hele nieuwe vriendenkring opbouwen, aangezien hij me al die tijd gedwongen heeft iedereen te laten vallen die me lief was. Alleen zo kon ie me al die jaren dwingen bij hem te blijven. Ik had niemand meer.

Conclusie;

Ik ben ik niet meer, ik zal ik ook nooit meer worden en draag niet alleen aan de buitenkant littekens van dit hele gebeuren maar ook geestelijk zijn het diepe wonden die volgens mij nooit helemaal genezen.

Sara (Judith irl), zoals Sara was voor zaterdag 8 juni 1991 is gestorven.

Ik heb nog zoveel te doen..

2011-11-08T08:37:00.002+01:00

Toontje Lager zong het al, zoveel te doen..

Ik heb nog een poppenhuis staan waar ik verder aan moet werken, ik wil graag knutselen met foto's, nog wat herstelwerk met naald en draad en het huis van leuke prulletjes voorzien.

Pfff.. en wat doe ik? Ik zit hier een blog te tikken en te wachten tot zoon#2 wakker wordt. Ik rook een sigaretje, ik drink wat koffie, ik lees een boek en doe wat poetswerk. Stop een was in de machine, en later in de droger. Ik maak wat bedden op, leg wat vlees uit de vriezer. Ik haal en breng wat kinderen van/naar school en ik begeleid met huiswerk én opstel. Zodat er savonds, wanneer ik tijd heb om zulke knutseldingetjes te doen, geen puf meer heb. Ik wil een maand lang wat meer uren in een dag. Kan dat aub?

Mahaaaam

2011-11-03T13:44:00.007+01:00

Mam, al mijn vrienden zitten op hyves. Zo klonk het wekenlang in huize Saar. Maahaaam, mag ik nou hyves, want iedereen heeft dat. Dan kan ik spelletjes spelen en krabbelen en muziekjes erop zetten. En dan mag jij natuurlijk meekijken. Wil je me helpen een hyves te maken?

Een kleine twee weken geleden heeft ie hem gekregen. Zijn hyves. Onze 9 jarige zeurkous. Niet omdat ie zeurde, maar omdat ik stiekem al eens gekeken had en jahoor, er zaten enorm veel vriendjes van school op hyves.

Hij krabbelt, plaatst muziekjes, speelt spelletjes, accepteert niemand zonder mijn toestemming en chat niet met mensen. Hij heeft zijn 'buzz' aanstaan zodat mama stilletjes tussendoor zijn activiteiten kan checken. Hij hyved een kwartiertje per dag en soms niet dag niet. Hij tevreden, wij gerust.

Tot... ie een paar dagen geleden een krabbel stuurde naar een meisje wat hem geaccepteerd had. "Bedankt voor het accepteren" schreef onze nette, beleefde, sociale jongen. Daar kwam gisteren een ander bericht onder te staan. Van een kwalletje uit de buurt, die hem altijd al moet hebben. Op het account van iemand anders, want kwalletje heeft zelf wel een account, maar doet er niks mee en heeft geen vriendjes.

Het berichtje:

NB Nogmaals: Die Chayton reageert met een account van een ander knulletje, die wel vriendelijk was voor onze zoon, hem welkom heette op Hyves en het leuk vond dat ze nu via dat kanaal konden kletsen.

And this hurts! Niet alleen voor onze lieve sociale knul, maar ook voor mij.
Natuurlijk heb ik "Welcome to the internet" tot in den treure gelezen, en kan ik er vreselijk om lachen. Ook kan ik lachen om zulke berichten als ze aan mij of mijn man gericht zijn. Of om het eender wie ik ken via internet. Maar het wordt volgens mijn instinct een andere zaak als ze het tegen mijn bloedjes hebben. Het Chayton kwalletje is een turf hoog, maar hij krijgt zelfs bij elke leerkracht op school het bloed vanonder de nagels. Ik vond het al een ettertje, maar nu is ie geslonken tot een mier. Moet wel effe oppassen dat ik er mijn voet niet op zet, want dat mag dan natuurlijk weer niet.

Ook niet van mijn zoon, die zich kranig houdt onder dit bericht. Jammer dat zijn eerste kennismaking met zijn eigen paginaatje op internet nu al zo moet verlopen.

En nu is hij 2.

2011-10-31T21:14:00.003+01:00

Onze kleine O.

En zo ging ie

2011-10-21T08:39:00.002+02:00

naar de peuterspeelzaal. Zoon #2. Bijna 2 jaar, een turf hoog en al spelen met de kindjes bij de 'Uf'.

Hij kwam binnen, probeerde een pop van een ander kind af te pakken. Daarna kwamen de auto's in z'n vizier en rende ie daarheen. Vervolgens hadden wij een intakegesprek, gingen we de gang op daarvoor en toen we terugkwamen had ie ons niet eens gemist. Na een half uurtje zijn we naar huis gegaan, hebben de halve kamer verbouwd (eindelijk eens iets kunnen verzetten zonder dat er een kind voor je voeten loopt) en om 12 uur zijn we hem terug gaan halen. Hij speelde toen buiten en na een begroeting door het hek rende ie terug naar de wipkip om daar nog eens effe te gaan stunten.

Juf heeft een geweldig opmerkingsvermogen. Hij lust graag fruit he? (hij eet alles wat je hem voorzet met twee handen tegelijk) Hij speelt goed alleen he? (Jups, hij kan zich heel lang alleen bezig houden, mits er auto's in de buurt zijn) En hij speelt graag met auto's he? (zie mijn vorige commentaar)

Nu is het herfstvakantie. Maandag na de vakantie wordt ie echt 2. Dinsdag mag ie nog een keer proefdraaien en donderdag gaat ie voor het echie naar de Uk soos. Geweldig! Mama beetje handen vrij, voor afspraken of voor drastisch poetswerk, kleine O spelen en sociaal leren doen met andere kindjes en de 'Uf'. Komt helemaal goed!

.....

2011-10-12T09:14:00.004+02:00

Zaterdag 8 oktober verdwijnt de 10 jarige Jennefer van Oostende spoorloos. Om niet meer levend terug te keren.

Hoe vaak lezen we zo´n zin, met een andere naam, een andere datum en een andere leeftijd. Veel te vaak als je het mij en vele anderen vraagt.

Zondag wordt er voor Jennefer een Amber Alert verzonden. Het meisje wordt zondag op maandagnacht levenloos teruggevonden op een goede verstopplaats in de woning van de 26 jarige Anthony, ex van haar grote zus.

Verslagen lees ik de berichten. De vele reacties op Facebook en Twitter. Ik kon er tot vandaag helemaal niets mee. Heb me steeds te verdoofd gevoeld.

Gisteren nog had ik een normen en waarden discussie met onze oudste. Hij is 9. Kijkt uit naar de dag dat ie 10 wordt, want dan is hij officieel een tiener. Hij denkt dat dat een boel verandert, wij moeten hem teleurstellen. De 10e verjaardag voor Jennefer echter, veranderde een hele boel. Zij wist niet dat ze geen 11 zou worden. Zij dacht nog een leven voor zich te hebben. Zij maakte vermoedelijk stiekem al plannen voor de toekomst. Ook al zullen die misschien niet verder gereikt hebben dan: wat trek ik maandag aan naar school? of: wat ga ik volgend weekend doen?

Het plannen van die nabije toekomst was tevergeefs. Jennefer mocht de maandag niet aan zien breken. Ze mocht niet meer op school vertellen hoe het bij papa was, waar ze zou gaan logeren. Ze mag nooit meer iets vertellen, aan wie dan ook.

En haar neefje en nichtje? Die 3 en 5 jarige die erbij waren toen Anthony Jennefer schopte, sloeg en haar zichzelf liet uitkleden om haar vervolgens voor altijd de levenslucht te benemen? Die moesten het liefst ook zwijgen, aldus hun vader. Laat ze in godsnaam praten, zoveel ze willen. Laat ze voelen wat er te voelen valt, laat ze proberen deze hel te verwerken.

Wat ben je voor tuig als je je eigen kinderen getuige laat zijn van een moord? Op een ander kind? Op wie dan ook?

Mijn condoleances voor de familie van Jennefer en vreselijk veel sterkte voor de mensen die moeten dealen met het verwerkingsproces waar het neefje en nichtje doorheen moeten.

Hoe luttel wordt de normen en waarden discussie dan met de, in mijn ogen op dit moment probleem-veroorzakende, 9 jarige hier in ons huis?

Spier rekt op..

2011-10-09T10:25:00.002+02:00

Mijn voet is flexibeler dan een week geleden toen ik uit het gips kwam. De fysiotherapeut constateerde dat ik mijn grote teen niet gebruikte bij het afrollen van de voet. De grote teen stond zo omhoog dat ik er mijn wijsvinger onder kon stoppen tot en met het tweede kootje. Nu gaat dat niet meer. Alleen het uiterste topje staat nog iets omhoog.

Als ik schoenen aan heb raakt de teen de zool van de schoen. En ik kan weer op mijn buik liggen. Waar eerst mijn enkel nog een cm of twee boven het matras zweefde en mijn grote teennagel enorm veel druk te verduren kreeg, kan ik de enkel nu plat leggen en voelt de nagel beter aan.

Ik ga vooruit. Nu maar hopen dat de therapeut dat morgen ook ziet.

R.I.P Steve Jobs

2011-10-06T10:28:00.002+02:00

Apple zal nooit meer hetzelfde zijn.

Eén avondje maar...

2011-10-04T20:40:00.003+02:00

Zucht, steun, kreun. En nog eens zucht.

Eén avondje maar. Dat is genoeg. Niet eens spectaculair, gewoon dineren en een filmpje ofzo en afsluiten in een gezellige bar of discotheek. Wel een leuke romantische film. Het diner hoeft niet romantisch te zijn. Gewoon knagen aan een spareribbetje of een halve haan. Met de vingers natuurlijk. Om dan de resten tussen de tanden weg te spoelen met een normaal glas cola. Geen dure wijn, geen fancy auto, geen diamanten of rode lopers. Beetje dansen naderhand. Een kus op de wang. Een zwaaitje voor de deur. Desnoods de bus naar huis. Ik ben en blijf getrouwd natuurlijk.

Eén avondje maar.. een keertje stappen met mijn sinds kort weer vrijgezelle held.
Eén avondje Leonardo diCaprio.

Zucht, steun, kreun. En nog eens zucht.... Wie regelt dat voor me?

Hmmm...

2011-10-03T19:18:00.002+02:00

Jaaa, nee.
Jaaa, nee hoor!
Jaaa, echt niet!
Neeee zeg ik toch?
Jaaaa, neeheee!
*besluitloos*

Nu nog uitzoeken waarover.

Gips dag

2011-09-29T08:52:00.005+02:00

23 juni 2011:

Ik word geopereerd aan een hallux valgus, aan mijn linkervoet. 1 week drukverband, 5 weken gips tot aan de enkel.
Gedurende de gipsperiode merk ik dat ik mijn grote teen niet kan bewegen. Het wordt afgedaan met: het is gezwollen, gevoelig en dat komt wel.

4 augustus 2011:

Het gips mag eraf en de orthopeed luistert naar mijn zorgen over de grote teen. Hij zegt me terug te komen voor een echo, om te kijken waar de peesstomp zit, want hij verwacht dat er iets niet goed is met een pees.

12 augustus 2011:

Ik ga voor een echo. De radiologe spreekt haar zorgen uit. De pees van de grote teen ligt inmiddels al 6 weken los van de spier in mijn onderbeen. Ik moet direct naar de poli orthopedie om een afspraak te maken. Dit moet echter bij een andere arts dan de mijne, want de laatste is op vakantie.

16 augustus 2011:

Afspraak met orthopeed. Ook hij spreekt zijn zorgen uit. De pees moet zo snel mogelijk weer gehecht, een spier heeft de eigenschap flink te verslappen en krimpen als ie niet gebruikt wordt. Een noodscenario wordt me voorgehouden als ze de spier niet goed kunnen oprekken. Er zal dan een pees uit mijn onderarm gebruikt worden.

24 augustus 2011:

We zijn twee maanden na de eerste operatie als ik voor de pees naar opname moet. Dezelfde dag nog word ik geholpen en als ik wakker word uit narcose, voel ik dat mijn onderarm nog ongeschonden is. Het is ze dus gelukt om de spier te vinden en op te rekken.

Weer 4 dagen drukverband en 4,5 week gips. Tot onder de knie nu, want de enkel en spieren in het onderbeen moeten gefixeerd worden.

29 september 2011:

Het gips mag eraf. 31 dagen na de operatie en 30 dagen trombose-spuitjes verder. Ik ben heel benieuwd. De grote teen beweegt ietwat mee als ik de spier lichtjes aanspan. Hij staat echter naar boven gericht, omdat dan de pees zo kort mogelijk gehouden wordt. De fysiotherapie zal moeten helpen om de teen weer naar beneden te krijgen en de spier te verlengen.

Tot zo ver.

Hierna moet voet nummer 2 nog.

Tegenstrijdige adviezen in opvoeding

2011-09-22T08:14:00.003+02:00

Gek zou iedere ouder ervan worden. Vanwege wiegendood mag je kind alleen nog op de rug slapen. Sinds begin jaren 90. Daarvoor werd geadviseerd om de baby juist op de buik te leggen, of op de zij, maar dan om en om. Nu nog is om en om belangrijk, maar dan liefst alleen het hoofdje. Baby op de rug, hoofd ene nacht links, andere nacht rechts. Dit ivm afplatting van het hoofdje, want baby´s kunnen een voorkeurshouding hebben, lieve mensen.

Nu werkt zoiets dus alleen in de eerste paar weken. Nee, je moet het volhouden tot ze zelfstandig op de buik én terug op de rug kunnen draaien. Want anders dreigt verstikkingsgevaar. Tja.. waar die lui geen rekening mee houden is dat zo´n kind gewoon lekker doet wat ie zelf wil. Hij draait het hoofd de kant op die ie wil en als ze eenmaal een beetje kunnen omdraaien, zullen ze dat voor die adviseurs ook niet laten. Conclusie, sinds begin jaren 90 zijn er vreselijk veel gevallen gekomen van kindjes met een afgeplat hoofdje, achter of aan de zijkant. En nu heren/dames adviseurs?

Maar goed, die periode hebben we hier al gehad.

De Telegraaf kopt vandaag dat melk niet goed is. Twee glazen melk is teveel. Melk is namelijk lichtelijk kankerverwekkend. Hoe en wat precies valt niet te lezen in het artikel, maar het blijkt dat mensen die veel melk drinken als kind zijnde, langer worden. En langere mensen hebben meer kans op kanker. Prostaatkanker is het lievelingetje van melkproducten.

Welnu, zodra je baby geboren wordt, krijgt ie melk. Uit borst of fles. (was er laatst niet al een artikel te lezen over dat tot 6 maanden borstvoeding geven helemaal niet zo goed is als men denkt?) Zodra het kind een maand of 10 is, als je geen geld uit je zak wil laten kloppen door de melkpoederfabrikanten, stap je over op gewone halfvolle melk. Elke dag krijgt het kind een flesje of 2/3. Dat bouw je dan langzaam af, totdat het kind smorgens een boterham eet en geen laatste avondfles meer hoeft.

En ook die periode hebben we hier gehad. Er wordt alleen nog fristi gedronken, want onze kleine heer lust all of a sudden geen gewone melk meer. En hij kan niet lezen, dus aan het artikel in de Telegraaf ligt het niet.

Melk, goed voor elk. Melk is goed voor tanden en botten. Melk.. tja, melk. Helemaal niet zo goed dus? Och toch wel.. een kleine hoeveelheid is schijnbaar weer gunstig om darmkanker tegen te gaan. En zo zou je als ouder genoeg voorgelicht moeten zijn om te beseffen dat je je kind geen melk, of wacht.. toch wel melk moet geven. Alleen de hoeveelheid moet nog effe uitgezocht.

Ik neem nog een bakje koffie, als u het goed vindt. Zonder melk. Mét suiker.. oh wacht..

Dat zou alweer wat schelen!

2011-09-20T08:25:00.002+02:00

Het zag er naar uit dat in de miljoenennota opgenomen werd dat het kindgebonden budget voor gezinnen met drie of meer kinderen beperkt zou worden tot een uitkering voor maximaal twee kinderen. Nu hebben wij er zelf drie, dus na het lezen van de verhoging in de zorgpremie, werd het me na het lezen van de inperking van het kindgebonden budget even zwart voor de ogen.

Vandaag echter, staat er een stuk in de Telegraaf dat ze daar voorlopig nog van afzien. Ik ben benieuwd wat het in de praktijk allemaal gaat betekenen, ik wil het liefst onze cijfertjes vandaag nog zien. Inleveren zal evengoed wel de klok slaan, maar de vraag is vooralsnog, hoeveel precies.

Kabinet komt grotere gezinnen tegemoet

DEN HAAG - Het kabinet is van plan om alsnog grotere gezinnen met drie of meer kinderen te ontzien. In de miljoenennota wordt het kindgebonden budget beperkt tot twee kinderen. Daar ziet het kabinet nu alsnog vanaf, bevestigen ingewijden berichtgeving daarover van de NOS.

De korting op het kindgebonden budget lag onder meer de SGP zwaar op de maag. Het minderheidskabinet van VVD en CDA heeft de steun van de SGP nodig voor een meerderheid in de Eerste Kamer. Ook ChristenUnie-fractievoorzitter Arie Slob ageerde maandag hard tegen de „tweekindpolitiek” van het kabinet.

De SGP stelde deze zomer al voor om de eerste plannen van minister Henk Kamp (Sociale Zaken) op dit punt te verzachten. De SGP wilde dat het extraatje ook voor het derde of volgend kind in een gezin blijft. Dat zou betaald kunnen worden door deze overheidssteun voor het eerste kind te verlagen met 41 euro.

Dit jaar maken nog ongeveer 190.000 gezinnen met drie kinderen of meer gebruik van de extra bijdrage voor lage en middeninkomens, die bovenop de kinderbijslag komt. Het kindgebonden budget bestaat alleen voor lagere inkomens en is inkomensafhankelijk. Kamp wil op termijn ook een vermogenstoets.

Hier word ik verdrietig van

2011-09-15T09:18:00.001+02:00

Dieptriest vind ik dit nieuws. De zorgpremie wordt duurder, de zorgtoeslag wordt omlaag geschroefd. Er gaan steeds meer diensten uit het pakket en we moeten al een hele hoop zelf bijbetalen via het eigen risico. We betalen nu voor ons tweeën -kinderen zijn nog gratis meeverzekerd, of verandert dat ook nog?- een dikke 230 euro per maand. De huur voor onze woningbouw-woning is over een poosje nog goedkoper dan wat we nu voor onze kiezen krijgen.

Als je naar de tandarts gaat moet je al veel zelf bijbetalen, tot het eigen risico op is. Ik kan het hier niet mee eens zijn en ik denk iedereen met mij. Maar ja, die miljarden zullen toch afgelost moeten worden. En dus is Jan Modaal in deze ook de lul.

Ik liet in 2010 een frame maken omdat ik drie achterste kiezen mis. De kosten voor het frame zelf kreeg ik voor 75% vergoed, echter de 'fabricage-kosten' van de tandarts mocht ik zelf betalen. 400 euro voor drie kiesjes. Ketsjing!

Zorg fors duurder

door Paul Jansen en Wouter de Winther

DEN HAAG - De zorgkosten voor de gemiddelde Nederlander stijgen komend jaar flink. Dat blijkt uit plannen die het kabinet in het kader van Prinsjesdag bekendmaakt, en waar De Telegraaf de hand op heeft gelegd.

De zorgtoeslag wordt in 2012 flink omlaag geschroefd.

Gezinnen met een modaal inkomen moeten het met 160 euro per jaar minder doen, alleenstaanden ontvangen 100 euro minder. Ook de laagste inkomens ontspringen de dans niet, zij het dat ze minder inleveren. „Vanaf 2012 krijgen paren en alleenstaanden met een minimuminkomen respectievelijk 100 euro en ruim 40 euro minder toeslag”, valt te lezen in de nog geheime documenten.

De lage inkomens worden gespaard, terwijl midden- en hogere inkomens tot honderden euro’s meer aan zorgpremie moeten betalen.

Nu we met z'n allen..

2011-09-14T08:31:00.004+02:00

Griekenland niet meer kunnen redden, vind ik dat we van onze belastingcenten maar even de kleindochter van Roald Dahl moeten steunen. Tast in uw buidel menschen, het gaat hier om een beroemd tuinhuis! We kunnen dat best missen. *zucht*

wo 14 sep 2011, 06:53

Relletje rond tuinhuisje van Roald Dahl

LONDEN - De schatrijke kleindochter van schrijver Roald Dahl (1916-1990) heeft zich de woede van veel Britten op de hals gehaald door op de radio om geld te vragen voor behoud van het tuinhuisje waarin haar opa zijn beroemde verhalen schreef. Dat berichtte dagblad The Telegraph woensdag.

Foto: Klaas Koppe

Om het in verval geraakte hutje te redden is volgens Sophie Dahl een half miljoen pond nodig. Zij vroeg dinsdagavond het publiek om hulp tijdens een uitzending van het BBC-programma Today. De publieke omroep werd vervolgens overstelpt met boze mailtjes van luisteraars die stelden dat de bepaald niet onbemiddelde nazaat van Dahl dat bedrag best zelf kan ophoesten.

Sophie (33) schrijft zelf ook, is daarnaast fotomodel geweest en presenteert een kookprogramma op de BBC. Zij is getrouwd met de bekende zanger Jamie Cullum. Het echtpaar bezit miljoenen.

Dit vink nou mooi!

2011-09-13T12:22:00.001+02:00

En eng!

Vraag een geschiedenis leraar of hij of zij dit kan verklaren…… maar ik geloof dat ze dat niet lukt.

Abraham Lincoln werd gekozen in het congres in 1846.
John F. Kennedy werd gekozen in het congres in 1946.

Abraham Lincoln werd gekozen als President in 1860.
John F. Kennedy werd gekozen als President in 1960.

Beiden waren zeer bezorgd om met name de burgerrechten.
Hun beider vrouwen verloren kinderen terwijl ze in het witte huis woonden.

Beide Presidenten werden op een vrijdag doodgeschoten.
Beide Presidenten werden in het hoofd geschoten

Nu wordt het echt vreemd.
Lincoln's secretaris heette Kennedy,
Kennedy's secretaris heette Lincoln.

Beiden werden vermoord door iemand uit de zuidelijke staten
Beide Presidenten werden opgevolgd door een zuiderling genaamd Johnson.
Andrew Johnson, die Lincoln opvolgde, werd geboren in 1808.
Lyndon Johnson, die Kennedy opvolgde, werd geboren in 1908.

John Wilkes Booth, die Lincoln vermoordde, werd geboren in 1839.

Lee Harvey Oswald, die Kennedy vermoordde, werd geboren in 1939.

Beide moordenaars waren bekend bij hun 3 namen

Bij beide zijn de namen samengesteld uit 15 letters

Hou je nu vast:
Lincoln werd vermoord in een theater genaamd "Ford"
Kennedy werd vermoord in een auto van het merk Lincoln, gemaakt door "Ford"

Lincoln werd vermoord in een theater en zijn moordenaar rende naar een warenhuis om zich daar te verbergen.
Kennedy werd doodgeschoten vanuit een warenhuis en zijn moordenaar vluchtte naar een theater en verborg zich daar.

Booth and Oswald werden vermoord vóór hun process.

En hier is de uitsmijter….

1 week voordat Lincoln werd vermoord, was hij in Monroe, in de staat Maryland
1 week voordat Kennedy werd vermoord was hij bij Marilyn Monroe.

Bron: http://www.bentbay.dk/us_storry.htm

71

2011-09-13T08:39:00.002+02:00

Voor mij is ze gewoon een beetje jarig, al mocht ze niet ouder worden dan 64.
Ze zou 71 geworden zijn vandaag.

Dag Lieve Mama!

Geschiedenisles voor de jeugd

2011-09-12T09:12:00.003+02:00

Op 11 sept 2001 vlogen twee gekaapte vliegtuigen de Twin Towers in New York binnen. Duizenden doden, grote paniek, ingestortte torens. Een terroristische aanslag. Osama bin Laden.

Doesn´t ring a bell?

Volgens de #dtv en #durftevragen hashtags op twitter niet. Vooral niet bij de jeugd. Ik snap dat niet helemaal. Ik zou wel durven vragen hoe het komt dat ze zo wereldvreemd zijn, maar wie ben ik om dat openlijk te doen? Om ze openlijk ten schande te brengen? Daar kent twitter wel betere personen voor, met hilarische antwoorden op al die #dtv's.

Even verder over 9/11. Niet alleen gebeurde dat (pas) tien jaar geleden -voor sommige pubers dus vóór de tijd dat ze het jeugdjournaal keken of ze door hun ouders belast werden met afgrijselijke details en beelden- maar we plukken er nu nog dagelijks de vruchten van. We kunnen nergens meer heen zonder id-bewijs. Controles op vliegvelden zijn enorm aangescherpt, men raakt tegenwoordig in opperste staat van paraatheid als iemand per ongeluk zijn rugzak, met vuile was omdat ie bij zijn of haar vriend(in) gelogeerd heeft, op het perron laat staan. Nee, daar moet dan serieus de bombsquad aan te pas komen, om te controleren of er in die vuile onderbroek niet een pakje springstof is verstopt. Past immers best.

De economie verkeert in een immens grote crisis, allemaal te wijten aan 9/11 en Iran, Irak en Libië zijn voorbeelden van hoe het volk van zich laat horen.

En dan nog.. kan het zijn dat de jeugd het niet heeft meegekregen allemaal. Tot 2 mei 2011 althans. Want als er dan één of andere baardaap in het nieuws komt omdat ie neergemaaid is door elitetroepen die gestuurd zijn door -jawel- Amerika, dan wordt toch breeduit in het nieuws genoemd dat HIJ verantwoordelijk was voor de aanslagen van -jawel- 11 sept 2001.

Waar zit die jeugd dan? In een honk, zichzelf klem te zuipen, zo erg dat ze zelfs de dagen erna werkelijk niemand horen praten over wat voor vreselijks de wereld moest aanschouwen door twee vliegtuigjes en hoe er nu eindelijk recht is gedaan aan die laffe aanslagen, met de dood van die gevreesde crimineel?

Mijn zoon van 9(!) jaar is vanmorgen heel simpel onderworpen aan een luchtige test: "Wie was Osama bin Laden?" vroeg ik hem om 10 voor 8. Hij -de slaap nog niet helemaal uit- antwoordde: "Dat was die man die in 2001 twee vliegtuigen in de twee torens in Amerika liet vliegen." Nah!

I rest my case!

Waar was u op 9/11?

2011-09-10T14:46:00.003+02:00

Gek dat bijna iedereen die je het vraagt, nog weet. In elk geval waar je was toen je het nieuws voor het eerst hoorde en je weet vaak ook nog wie het je vertelde.

Ik was gewoon thuis. Zat te genieten van de roes van de eerste echo van onze eerstgeborene een paar dagen daarvoor. Mijn (inmiddels ex-)schoonvader belde met de mededeling dat ik de tv aan moest zetten.

De eerste beelden drongen de huiskamer binnen en ik weet nog dat ik op één van die eerste momenten dacht: now all hell is gonna break loose. Wat gaat er gebeuren in de tijd hierna, overleef ik het wel om de geboorte van onze baby mee te maken en op wat voor wereld zet ik dit kindje straks?

Allemaal vragen, waar je op dat moment nog geen antwoord op hebt. Inmiddels is die echo uitgegroeid tot een kereltje van 9 en zijn er nog een zusje en broertje achteraan gekomen. Maar die allereerste beelden van 9/11 blijven voor altijd op je netvlies staan.

Twitterdreigementen

2011-09-09T18:32:00.006+02:00

Al een aantal keer ben ik geconfronteerd met tweets van mensen die 'zweren' iemand anders of anderen wat aan te doen. De zogenaamde dreigtweets.

Zo is er afgelopen week één enkele tweet volop geretweet en is er zo'n mafkees opgepakt. Gelukkig dat er mensen zo alert reageren denk je dan.

Vanavond kreeg ik een tweetwisseling met iemand die vond dat je zulke jongens als deze heer, eigenlijk alleen moest aanpakken door zijn ouders of de wijkagent te bellen. Hij had immers aangegeven dat het een test was of er politie gealarmeerd zou worden.
Vervolgens kregen we daarover een gesprekje, wat door 140 tekens redelijk beperkt wordt. Echter kwamen we uiteindelijk (na wat heen en weer gesoebat) tot dezelfde conclusie. Je dient als ouder je kind normen en waarden bij te brengen. Hmmm...

Maar hoe verklaar je het dan, als in een gezin met pakweg 4 kinderen, 1 van die 4 ontspoord?
Hebben de ouders dan bij dat ene kind gefaald, hebben ze hun normen en waarden opzij geschoven bij de opvoeding van dat ene enkele kind, of zijn er nog andere factoren die meespelen in het ontwikkelen van een schreeuw om aandacht, op welke manier dan ook? (Dreigtweets, diefstal, drugs, vechtpartijen etc.)

Ik denk dat ik uit redelijk wat ervaring mag zeggen dat kinderen vooral in hun jonge jaren gevormd worden door hun vrienden, het gevoel van stoer te moeten doen om die vrienden te behouden en erbij te blijven horen, in sommige gevallen ook vast wel het missen van een warm huis en het -vooral- ontwikkelen van interesses van spannende dingen.

Hoe het ook zij, het hield en houd me bezig. Niet alleen nu, maar vroeger al, toen 1 van ons 4-en ontspoorde. De rest keek toe hoe hij meermalen opgepakt werd, voor verschillende vergrijpen. Allemaal vrij lichte vergrijpen, maar het blijven misdrijven. Hij is nu 47, heeft zijn leven van toen al jaren gedag gezegd en is getrouwd. Hij woont ver weg en hij is gelukkig. Net zo gelukkig als ik. Sinds hij zijn verleden de rug toegekeerd heeft, sinds de tijd dat ik hem weer zie als mijn broer.

Sjonge!

2011-09-09T12:19:00.001+02:00

En nu staat dit blog gelinkt op mijn twitterpagina. Ben benieuwd. Het kostte wat lef en ik moest over mijn pleinvrees heen, maar ik ben nu te lezen voor al mijn twittervriendjes.

Een frisse nieuwe look, een aanpassing hier en daar.. en we zijn weer online na bijna een jaar.

Welkom iedereen!

Het is officieel

2010-11-19T08:20:00.002+01:00

vanaf deze morgen. We hebben een ander huis. Gisteren kwam de opzichter, die ons zeer gunstig gezind bleek. We hoeven in het oude huis alleen de gaatjes in de muren te dichten en in het nieuwe gaat nog wat gewerkt worden, zodat het mooier is afgewerkt.

Vanmiddag verf inslaan, en zometeen naar de woonstichting om te tekenen. Daarna kan het klussen beginnen.

Ik heb er zin in. Tegelijkertijd vind ik het super spannend, halen we het binnen 2 weken en hoe gaat de verhuizing verlopen. We zitten nog even in dubio over de woonkamer, het behang is niet meer zo netjes, dus schilderen we er overheen of gaat er nieuw behang op. Keuzes, keuzes!

Yeah!

Nog 4 nachtjes slapen

2010-11-14T09:42:00.002+01:00

Jaja, ik weet het, Sint heeft gisteren al voet aan land gezet. Maar we hebben nog iets om naar uit te kijken.
We gaan namelijk verhuizen. Donderdag krijgen we de sleutel en 8 december stopt de huur hier.

Dik twee weken van klussen. Schilderen, vloeren leggen, soppen, verhuizen, oude huis soppen en opleveren. Ik heb er zin in, maar ben me ook bewust van de tijdsdruk.

Het is eng en spannend tegelijk, redden we het allemaal en hoe hard schiet het schilderwerk op?

We vieren Kerst in ons nieuwe huis. Wie had dat verwacht?

Meteen even klagen

2010-11-06T21:31:00.002+01:00

Zit ik net buiten, na een blogupdate, een welverdiend sigaretje te roken, denk ik ineens weer aan die Spar-actie hier in de buurt.

Onze knappe (lees, ik doe alsof ik meedoe, pluk intussen wat bloempjes en de tegenstander krijgt de kans 16 keer te scoren) voetballertjes zijn gefotografeerd. Allemaal apart. Voor de Spar-actie.
Er komt een klapper, waarin je alle leden van elk elftal dat ons dorp rijk is, kunt plakken. Leuk toch?

Ja, vonden wij ook best cool. Zeker omdat één van die knappe, bloemetjesplukkende voetballertjes de onze is. Jeuj! Een eigen voetbalsticker. En daarvoor hoeft ie niet eens bij Ajax, PSV of Feyenoord (nou ja 10-0 verlies, daar moet je niet willen voetballen) te spelen. Nope.. gewoon, in ons dorpje, met zijn vele elftallen. Geweldig toch?

Maar.. en nu komt ie: het blijkt dat je van de Spar die leuke stickertjes, per drie verpakt, pas krijgt bij 20 euro boodschappen. Niet 5, niet 10, niet 15, nee 20 (!) euro boodschappen. 3 (!) plaatjes.

Die ene klein voetballer, ja die van ons, is nu helemaal gefixeerd op het bemachtigen van zijn eigen plaatje. Hij vraagt, zeurt, vraagt nog eens en zeurt nog meer. 'We moeten toch wel boodschappen doen vandaag?' 'We kopen toch wel voor 20 euro he?' 'Wanneer krijg ik mezelf nou eens?' En zo iedere dag. Dag in, dag uit.

Koop je voor 19,45 boodschappen, krijg je géén pakketje plaatjes. En natuurlijk kom je daar pas achter als je al voorbij alle schappen bent en je pinpas door de gleuf hebt gehaald. Dju.. weer geen plaatjes. Weer een sip voetballertje, die áls ie al plaatjes krijgt, ook zichzelf er niet tussen kan ontdekken.

Nou ja.. de actie loopt nog tot nieuwjaar. We zullen hem wel krijgen. Dat ene felbegeerde voetbalplaatje van dat leuke bloemetjesplukkend voetballertje!

4 maanden

2010-11-06T20:53:00.003+01:00

P*tver, is het echt al 4 maanden geleden sinds mijn laatste blog?
Heb ik mijn lezer(s) (Hoi B-Visions Me!) zo verwaarloosd?
Wat schandalig!!

Inmiddels zijn de amandelen genezen, ben ik helemaal bekomen van de verjaardag van dochterlief en hebben we zoon #2 zijn 1e verjaardag ook al gevierd!

Woeps! Het is alweer bijna tijd voor Snieklaas en daarna komt Kerst. De klok is verzet, de winter is in aantocht en ik doe mijn best om de kou niet in mijn botjes te laten doordringen.

Ik lees veel, ben sinds kort lid van de bieb en weet van gekkigheid niet welk boek ik eerst moet pakken uit het aanbod daar.

Er staan misschien wel heel spannende dingen te gebeuren in de komende weken, maar daarover later meer.

Sjee wat gaat de tijd hard. Manlief is intussen geopereerd aan zijn meniscus, er zijn tanden bijgekomen in de mond van zoon #2, zoon #1 zit op een wetenschapsclub en voetbalt nog steeds, dochterlief leert schrijven en lezen en we kabbelen met ons 5-en voort op de stroom des levens.

En fijn dat het is!

Maar.. ik wilde hier weer even wat aandacht aan besteden. Aan Sara schrijft en overdrijft. Wat eerlijk gezegd doet het me toch wel wat dat dit blog op 5 december alweer twee jaar bestaat.

Hoezee, hoezeeee..
vier je dat heugelijke feit met me mee?

xx

Men neme...

2010-07-07T20:19:00.002+02:00

Ingrediënten:
- een 6 jarige die pas jarig was
- een cake met slagroom en disneyfiguurtjes
- een fotolijstje en vele leuke stickers om de eerste mee te beplakken
- een melige foto voor in dat lijstje
- een verloren lopende 8 jarige
- een 5-tal feesttoetertjes en een disneyquiz
- een krijsend 8 maanden oud mannetje die het allemaal niet meer ziet zitten
- een zwembad
- een zak friet en snacks en een bak ijs met smarties

oh en niet te vergeten: 3 gillende kinderen van anderen.
In zwempak.

Bereiding: alles door elkaar husselen en feesten maar.

Resultaat: een knallend kinderfeest met naderhand een zeer vermoeide moeder.

Maar wat was het leuk!
Volgend jaar weer..?? (grumph)

En dan is ze ineens 6

2010-07-06T09:56:00.006+02:00

Dochterlief is vandaag 6 jaar!

Hiep hiep hoera grote meid!

Phoe phoe

2010-06-29T09:51:00.004+02:00

Een week geleden geopereerd en nog voel ik me hondsberoerd..
Dag amandelen, hallo vreselijke keel- en oorpijn.

@ Me! vind je me nu zielig? ;)

@ Aad: mocht je dit toevallig lezen.. heb jij ook ontslag gekregen..? :(

Vanaf

2010-06-15T20:57:00.004+02:00

22 juni gaat Saar zonder amandelen door het leven..

Wie houdt voor me in de gaten of ze niet aangeboden worden op Marktplaats al vóór ik van recovery kom?

*Aangeboden: Stel afgedankte amandelen. Vers van de pluk. Bieden via mail toegestaan*

:D

Die Joran

2010-06-07T08:36:00.004+02:00

Hoe zit het nou? Ik weet het niet, maar ergens knaagt er iets. Ik ben absoluut geen voorstander van hem, geen Joran-aanhanger zoals ze dat noemen. Maar er klopt iets niet. Dat is wat mijn water me verteld. Maar wat.. ??
Geen idee!

De peruaanse had 'vermoedelijk' huidresten onder haar nagels. Wat nou vermoedelijk? Ze heeft ze of ze heeft ze niet. En Joran heeft geen krabsporen op zijn lichaam. What the F.. hoe kan dat dan?

Wie is die mysterieuze pokerspeler die geheel onbedoeld het mob. nummer van Joran in zijn telefoon had, hem alleen van gezicht kende en een afspraak met hem had om te tafelen. Sure.. het zal wel.

Waarom denkt die mysterieuze pokerspeler dat ze beiden ontvoerd zijn? Heeft hij er meer mee te maken? Weet hij wie de dader is en van wie zijn die schoenafdrukken in bloed van slaapkamer naar badkamer..

Ze hebben camerabeelden van Joran die aankomt met de Peruaanse in zijn hotel. Ze zien hem op camera vertrekken met andere kleding en een tas, terugkomen met koffie. Kunnen ze niet zien of iemand anders het hotel is binnengekomen, iemand anders de kamer is binnengegaan? Daar hoor je helemaal niks over. De tijden die te lezen staan op de camerabeelden lijken niet te kloppen, maar tegelijkertijd zie je Joran op de beelden rustig overkomen. Iemand die onschuldig is schrikt toch? Kijkt toch verbaasd? Is toch verslagen? Of niet soms?

Daarnaast het belachelijke vertoon aan de pers. Joran wordt als troffee gepresenteerd. En niet één keer maar drie keer. Ook een verdachte heeft rechten. Zijn kop hangt nog net niet op een houten bord met gewei boven het bureau van de hoogste der politiemachten.

Ik vrees dat we nog veel meer moeten gaan lezen. Tenminste, ik wil dat lezen. Wederom geen idee hoe het komt, maar er knaagt iets. FBI pakt hem niet op terwijl ze bewijzen hebben van afpersing, ze laten hem lopen om hem in Peru een moord te laten plegen en op te laten pakken in Chili, om hem vervolgens in Peru berecht te krijgen en na zijn straf nog een appeltje wegens afpersing met hem te schillen hebben.
Ik weet het niet.. het riekt naar iets vreemds.

Maar misschien moet ik bedenken dat ik misschien wel helemaal niet wíl geloven, dat iemand van 22 jaar twee gruwelijke moorden op zijn geweten heeft. Misschien moet ik dat doen of misschien ook niet.

We zullen hopelijk de waarheid kennen.. hoewel ik al gelezen heb dat als Peru Joran wil kruisigen, ze dat met vervalste bewijzen ook kunnen doen.

Boontje komt om zijn loontje, al is de waarheid nog zo snel.. en ga zo maar door. Maar alleen als iemand schuldig is graag!

Ships

2010-05-04T10:59:00.000+02:00

Morgen wordt Saar 35.. ál 35!
Sssst, niet verder vertellen he? :s

Afwegingen

2010-04-20T11:03:00.003+02:00

Gistermiddag rond een uur of 4 was ik getuige van een aantal schoolkinderen die een (bevriende jongen?) bespuugden.

Laat ik bij het begin beginnen. Ik stond nog wat te praten na school en mijn oudste speelde met een meisje bij een soort van halfpipe in de buurt van school. Daar groeperen zich ook altijd de jongens van de hoogste klas en toen ik huiswaarts wilde gaan stonden zij -een stuk of 6 jongens- zo hard te praten dat zoonlief me niet hoorde roepen naar hem.

Op een gegeven moment begon er eentje te spugen op een jongen en twee jongens die ik kende van hier in de buurt deden vrolijk mee. Intussen was mijn zoon achter die jongen waar op gespuugd werd komen staan en ik wilde hem er weg halen. Daarvoor moest óf hij, óf ik tussen dat groepje doorlopen. Ik koos ervoor om het zelf te doen en keek met een vernietigende blik naar de spugers en snauwde dat ze er nu mee moesten kappen want ik wilde niet bespuugd worden.

Ik liep met zoonlief naar huis.

Het zat me niet lekker.. ik had niks gedaan voor die ene jongen, terwijl hij me toch regelmatig aankeek terwijl ze op hem spuugde. Vooropgesteld dat ik niet weet met wie ik te doen heb en dus niet zomaar als vrij klein vrouwtje tussen 6 jongens ga stappen. Ik heb er echter vannacht een aantal uur van wakker gelegen.

Vanmorgen was het het eerste waar ik aan dacht en daarom besloot ik naar binnen te gaan op school en daar het verhaal te doen. Een juf van de hoogste groep ving het verhaal op en vroeg me mee de klas in te gaan, waar ze het verhaal vertelde en vroeg wie er iets mee te maken had gehad. De jongen die ik kende uit de buurt stak na een tijdje zijn hand op en moest ook zeggen wie ze bespuugd hadden. Zijn kleine broertje (die wel eens met onze zoon speelt) was ook aan het spugen geweest en ik zei tegen die oudere jongen dat ik hem geen voorbeeld voor zijn kleinere broertje vond. Hij knikte gedwee..

Nog heb ik er geen goed gevoel over. Had ik beter gisteren meteen ingegrepen? Had ik beter gezwegen en niks gezegd op school? Heb ik mijn eigen zoon nu niet in een lastig parket gebracht, door te 'klikken' en 'pakken' ze hem niet omdat hij mijn zoon is? Let wel: zoonlief zit in groep 4 en de jongens waar ik het over heb ik groep 7/8 dus de kans is klein dat ze elkaar treffen in de gang of op het plein, maar toch..

Heb ik er goed aan gedaan is de vraag die me de hele morgen al door het hoofd speelt.. ik weet het niet! Ik wilde dat ik er helemaal niet bij geweest was, dat ik niks gezien had, dat die jongens elkaar niet bespugen zouden en dat zoonlief niet bij me weggelopen was..
Snif!

Eerste wedstrijd

2010-04-17T11:43:00.005+02:00

Zoonlief heeft vanmorgen zijn eerste wedstrijd gevoetbald. 3-1 gewonnen van een naburig dorp. Dat was ook een mooi kadootje voor lief, want die is vandaag 36 jaar geworden.

Uiteraard hebben mama en lief, zusje en kleine broer langs de lijn gestaan en foto's gemaakt.

Hier een spannend duel tussen zoonlief (in het Rabobank-shirt en witte broek) en een tegenspeler.. *trots*

Wijsneus

2010-03-29T15:41:00.002+02:00

Op weg van school naar huis...

Zoon#1: Ik heb 4 lolly's gehad van een vriendje!
Ik: *kijkt bedenkelijk*
Hij: Welke wil jij?
Ik: De colasmaak aub
Zus: Mag ik ook?
Hij: Tuurlijk! Welke wil je?
Ik: Sow, jij en zomaar delen?
Hij: Ja, dat heb jij me geleerd toch?
Ik: Is het me dan toch gelukt? Ik ben trots op je!
Hij: Je zou altijd trots moeten zijn..

Grumph!

8 jaar moeder

2010-03-25T13:37:00.001+01:00

Ik blik terug op 8 jaar zoon. Hij kwam niet al te gemakkelijk ter wereld, 42 uur weeën, rugweeën notabene, die dus niet weg te puffen zijn. De geboorte zelf ging ook niet makkelijk, maar toen ik hem uiteindelijk uit me mocht pakken was ie er echt. Wat had ik uitgekeken naar dat moment en wat was ik moe. Eigenlijk te moe om te beseffen dat ie er eindelijk was en ik vergat dus echt intens te genieten.

Na een half jaar komt het eerste woordje: "Mama" uiteraard. Rond die tijd ook de eerste tandjes en krampjes waren ook niet van de lucht in de eerste 6 maanden. Ik heb hem niet zelf gevoed, hij kreeg meteen de fles. Wat voel je je machteloos als ie huilt en je weet niet waarom. Maar dat smoeltje van hem als je de bocht om komt lopen en hij heeft weer iets uitgespookt, zoals zichzelf uitkleden en poedelnaakt in de box staan.

Na een jaar kan ie tot 10 tellen, zowel in het Nederlands, als in het Koreaans. Het is een leergierig ventje, die bang is van poesjes, maar gerust door de benen van een gigantisch paard kruipt. Hij rijdt soms al op zijn Shetlandpony, wel met hulp uiteraard, en doet dit als een geboren ruiter.

Inentingen? Geen probleem op wat pijnlijke beentjes en huilbuitjes na. Het bureau is dik tevreden en ik daardoor ook. Het is een echt buitenkind, speelt graag met zand en water en "klust" er op los, terwijl ie denkt dat ie Bob de Bouwer is. Hij helpt me heel lief de ramen buiten te lappen, met datzelfde modderbadje waar ie zo graag in speelt. Kortom, een schat van een kereltje, die snachts behoorlijk wat slaapproblemen kent, maar die na een half jaar ook van de baan zijn.

Hij weet hoe ie me moet bespelen, hij kent me door en door. En ik hem. Sinds vorige week zit ie op voetbal en hij leest, schrijft, heeft een enorme woordenschat en voert soms gesprekken als volwassenen.

Nu wordt ie 8. Het gaat zo hard! Ik moet op dagen als deze even terug in de tijd, me bedenken hoe gelukkig en gezegend ik ben met een pracht van een zoon, die op wat deugnietenstreken na een lief kind is. Gisteren zijn kinderfeestje. Naar een 3D film in de bios en daarna McDonalds. Hij wordt groot.

En ik? Ik ben al 8 jaar moeder. Wat een uitdaging, wat een wanhoop, wat een onzekerheid soms. Maar bovenal heerlijk. Hij, die lieve D., is degene die van mij een moeder maakte. Bij I. en O. was ik het immers al. Maar.. zoals iedere moeder weet: elk kind is anders en die onzekerheden en uitdaging verdwijnt nooit. Ik ben benieuwd wat we nog gaan meemaken met hem. En ik weet intussen, er is maar weinig wat een moeder niet aan kan. ;)

Fijne verjaardag kereltje van me..

De visie van een 5 jarige

2010-03-23T11:45:00.004+01:00

Zoonlief: Het staat in Italië en het is scheef!
Dochterlief: Ik weet ut, ik weet ut! En die gaat vallen he? Want die gaat steeds schever!
Die pizza van Dora!!

(T)huismoeder

2010-03-16T08:35:00.003+01:00

Ik werk niet. Tenminste, niet buitenshuis. Uiteraard is er in een gezin met 3 kinderen een hoop te doen, te wassen, strijken, poetsen, zorgen voor natjes en droogjes, dat soort spul.

Dat maakt ook dat ik vaak op de hoogte ben van de laatste roddels, want die worden immers aan de schoolpoort vanzelf in je oor gefluisterd. Of je het nu wil of niet.

Maar voor de rest.. maak ik weinig mee. Weinig sensatie, weinig spannende dingen onderweg of zoals een werkende moeder, tijdens de arbeid.

Tot.. er dit weekend iets gebeurd is met het rolluik van de buren. Het hangt los, is grotendeels uit de rails gekomen. Ik kan alleen naar de toedracht raden, want het verhaal van één kant horen en daarop oordelen is niet mijn ding. Het is voor de werkende mens niet te volgen, wat er nou precies ieder uur gebeurd met dat rolluik.

Er komen namelijk 'latjes' los. Ze hangen scheef en het wachten is op het moment dat het valt. En hoe het valt, hoe hard het valt, of het schade oplevert.. dat zijn dingen die een thuismoeder dan wel weer ziet.

Spanning ten top.. ik volg het op de voet en ben benieuwd welke avonturen ik vanuit de achtertuin nog meer mag meemaken.. :D

Zemelachtig

2010-03-15T11:10:00.002+01:00

Zoonlief is zenuwachtig. Hij vindt het spannend, is dol-enthousiast, praat over niks anders meer.
Volgende week wordt hij 8. Maar zelfs dát is niet zo spannend als wat ie morgenavond voor het eerst in zijn leventje gaat doen.

Hij gaat voetballen! Hij heeft een mooi trainingspak en deze geweldige voetbalschoenen.

En ik? Ik ben supertrots! En mogelijk net zo enthousiast als hij!

Telefoon

2010-02-18T16:09:00.003+01:00

Manlief en ik -ondergetekende met natte, pas gewassen haren, maar dat komt later aan bod- staan na het avondeten buiten een sigaret te roken.
Binnen gaat de telefoon, zoonlief #1 neemt graag te pas en te onpas de telefoon op en wij zijn uiteraard nét te laat om het rinkelende communicatiemiddel van hem af te pakken.
Hij komt op ons aflopen en zegt nog tegen de andere kant van de lijn:
Die staat buiten met R. (manlief)

Ik neem al grinnikend de telefoon over en het gesprek gaat zo verder -we zullen de andere kant van de lijn voor het gemak T noemen, van Telefonisch verkoper-:

Ik: Hoi met Saar, haha, er is hier iemand in huis die graag de telefoon opneemt zoals u merkt
T: Hallo, spreek ik met '....', volgens mij had ik eerst uw dochter aan de telefoon?
Ik: Zoon!
T: Ah.. nou, u spreekt met '......' van '.....', u bent jarenlang abonnee geweest van de TVkrant en we betreuren het ten zeerste dat u geen abonnee meer bent.
Ik: Oh ja? Tja...
T: U heeft vast vernomen dat de Tros de grootste omroep geworden is en we willen onze abonnees én voormalig abonnees daarvoor bedanken en ze zo in het zonnetje zetten
Ik: Aha!
T: We mogen u een jaar TVkrant aanbieden voor 18,50, wat erop neerkomt dat u eigenlijk maar een half jaar betaald en het eerste half jaar van ons gratis krijgt.
Ik: Hmmmm
T: Daarbij kan ik u een dekbedovertrek kado doen, een eenpersoons met die en die maten, een tweepersoon met die en die maten en een lits-jumeaux met die en die maten.
Ik: Uhu.. haha!
T: Wat zegt u daarvan mevrouw, is dat geen koopje? Het dekbed is overigens ruim 60 euro als u het moet kopen in de winkel! Kan ik u terug een jaartje abonnee maken?
Ik: Je zou bijna ja zeggen als je jouw enthousiasme hoort.. maarre.. toch niet!
T: Maar mevrouw, waarom niet als ik vragen mag?
Ik: Wij kijken de televisieprogrammering via internet meneer!
T: Oh, maar is het niet veel makkelijker als u terwijl u voor de tv zit, meteen in één oogopslag kunt zien wat er op de tv komt? U hoeft dan niet hélémaal naar uw pc te lopen mevrouw!
Ik: Haha, nogmaals, ik doe het toch maar niet!
T: Oke, jammer mevrouw, fijne avond nog!

Manlief tussendoor roepend: 'Ze is niet echt in een geweldig humeur, ze heeft net een aardbeienkwarkje over d'r hoofd gehad, bel morgen maar terug, dan doet ze het vast wel!'

Ik: Hahahahaha, mooi niet! Goedeavond meneer!

En weet je? Het was nog waar ook.. :O

Mijn 5 en 7 jarige

2010-02-05T15:49:00.000+01:00

Soms gaat het er hard aan toe. Het gedrag van een 5 en 7 jarige. Vooral naar elkaar toe. Ze vechten, roepen, kibbelen, tieren, laten elkaar vallen door een prachtige tackel waar menig voetballer jaloers op zou zijn.

Het valt niet mee om de jongere garde hier in het gareel te laten lopen.

Soms valt het ook heel erg mee en lijkt het voor die 5 en 7 jarige vele malen erger dan voor mij. Ik lach me rot!

Onze 5 jarige, een onhandig ding die eigenlijk zelf best handig is, maar altijd net op het verkeerde moment op de verkeerde plek is. Onze 7 jarige, die zijn onfortuinlijke zus -je weet wel, die van dat verkeerde moment op de verkeerde plek- altijd per ongeluk raakt als ie capriolen uithaalt en daarbij zelf nooit iets mankeert. Allicht niet, hij valt bovenop haar of komt zelf netjes op zijn poo.. euh beentjes terecht.

Zojuist waren ze aan het bekvechten. Zus kreeg haar stiften niet terug in een verpakking, HIJ wilde haar niet helpen. Och erm! Ja toch?

Nu wil het feit dat Zus, cq ZIJ, cq onze 5 jarige, cq de MIEP van het gezin, heel dramatisch kan doen. Ze gooit zich daarbij in de bank en huilt onbedaarlijk krokodillentranen. Geweldige actrice is ze, maar nog wat jong om auditie te doen bij de gemiddelde soap.

Goed, zij wilde dus dat HIJ hielp, HIJ, cq 7 jarige, cq stuntpiloot, cq geluksjoch, wilde dat niet. Na aansporing deed ie het toch. Hoewel ik me er altijd mee moet bemoeien in zo'n geval.
Zij gaat vervolgens lui in de bank hangen en kijkt toe hoe hij háár stiften opruimt. Ze heeft d'r zin. Tot er een kassa valt. Ze tikte hem net aan op de rand van de bank en hij viel. Niet kapot gelukkig. Zij wel... ze doet net of ze er kapot van is, gooit zich wederom in de bank, dikke tranen en roept heel dramatisch: Ik doe ook nooit iets goed!.. *snik, snuif*

HIJ.. haha, die soms zelfs GRAPPIGE 7 jarige, kijkt op.. zegt heel rustig: Jawel joh.. je doet natuurlijk wel wat goed!
Ik denk nog: Gos, wat een schat is ie toch..
Daarna volgt een: Weet je wat jij goed doet? Hartstikke goed zelfs?
ZEUREN!!

Je kunt je voorstellen dat zij haar auditie meteen nog beter ging voorbereiden en ik rolde -net als die kassa- bijna van de bank.. maar dan van het lachen!

Mijn 5 en 7 jarige!

Where did I go wrong?

2010-01-16T12:40:00.004+01:00

Maf is dat. Manlief is vandaag -ja het is écht zaterdag- op cursus voor het werk. Kenneth Smith training. Ach, dommer wordt ie er niet van. Dat is een feit.

Ik ben alleen met Mini-zoon, Maxi-zoon en Dochter zijn bij hun vader logeren. Ik voel een onweerstaanbare drang om op te gaan ruimen. De dagelijkse opruimklusjes lijken totaal niet meer interessant en zo komt het dat de afwas hier nog steeds onaangeroerd op de aanrecht staat. Zooi van de oudste twee nog steeds op de salontafel en de volle vuilniszak haal ik met forse tegenzin uit de vuilnisbak en gooi hem meteen in de kliko. Das al meer dan ik van plan was in het dagelijkse gebeuren.

Nee, Saar besluit dat het tijd is voor d'r kledingkast. Mijn lieve God, wat heb ik een kleren. Ik ga naar boven met een rol vuilniszakken en ben benieuwd hoeveel ik er nodig heb.

Eén voor één worden de planken leeggehaald en uitgezocht. Dit gaat op de weg-gooi-stapel en dat gaat op de bewaar-stapel. Ik ga als een tierelier. Het lijkt het juiste moment, want zelfs een jasje -wat ik misschien nog met Sint-Juttemis aankan-, nog steeds mét prijskaartje, wordt op de weg-gooi-stapel gegooid. Het smalle leggedeelte van de driedeurskast is klaar. Ik kijk tevreden naar mijn nog overgebleven garderobe en bedenk me dat ik eigenlijk wel weinig shirts en spijkerbroeken heb.

En daar gaat het mis. Het is niet zo dat ik de weg-gooi-stapel opnieuw ga uitzoeken, nee, wat weg mag, mag weg. Maar ik heb in het tweedeurshanggedeelte ook nog legplanken. En die stapel kleding wordt merkbaar kritischer bekeken dan het eerste deel van mijn uitgezochte kleding. O, dat shirt had ik ook nog! En wauw, die jurk is toch niet weggegooid vorige keer, heb hem wel in geen jaren aangehad, maar weggooien is zonde. Het is immers een prachtige outfit voor als pasen en pinksteren op één dag vallen. Nietwaar?

Maf is dat! Ik begin altijd heel rigoreus, het interesseert me niet wat er weg gaat en of iemand het nog kan gebruiken. Tijd voor opruimen is en blijft dan ook drastisch opruimen. En bij het tweede deel gaat het altijd fout. Hoe zou dat toch komen?

Ik heb een voornemen voor 2010. Als ik dit jaar nogmaals mijn kledingkast ga ruimen, dan begin ik bij het tweede deel. Goed idee toch?

SneeuwMuts, maar dan anders

2010-01-05T14:16:00.001+01:00

Aan de ene kant ben ik een groot liefhebber van sneeuw, aan de andere kant kan ik zo dom zijn dat sneeuw ineens niet meer leuk, mooi, romantisch, fantastisch en magisch is.

Ik waag me aan een heus sneeuwballen gevecht als het een beetje tot ballen wil plakken, ik maak graag voetstappen in vers gevallen sneeuw, want dat kraakt immers zo lekker onder je schoenen. Ik vergeleek het wel eens met bubbeltjesplastic. Alsof je dat laat knappen onder je voetzolen. Zo voelt sneeuw ook onder mijn bescheiden maatje 36.

Gisteren was er een cm of wat gevallen. Ik moest er perse doorheen met de auto, dus was zo verstandig om die eerst even te starten, warm te laten draaien en mezelf zo een workout van ijskrabben te besparen. Maar dan.. picture this: ik zit in de auto, met de deur open, voeten nog buiten boord, start de auto, laat hem draaien, wacht even en zet dan de ruitenwissers aan. Gevolg: een lawine van sneeuw ín het opbergvakje van de autodeur én over de broek en de schoenen heen. Eindconclusie: nooit de ruitenwissers aanzetten vóór de deur dicht is en je je voeten veilig ín de auto hebt staan.

Diezelfde middag: zoonlief loopt uit school een eindje achter me aan en schopt hopen sneeuw voor zich uit. Ik stop om hem te waarschuwen dat zijn nieuwe schoenen daar niet voor bestemd zijn en dat ie straks natte voeten heeft. En zo geschiedde dat mijn broek -ditmaal aan de achterkant- voorzien werd van een flinke berg omhoog-geschopte sneeuw, die goed plakte. Gevolg: natte broek. Eindconclusie: als zoonlief sneeuw schopt, vooral niet stoppen en stilstaan, maar gewoon over de schouder heen gillen dat ie wel nú moet ophouden daarmee.

De volgende middag, vandaag dus. Het dooit flink, de stoep laat zich weer zien. Op een tuinstoel ligt nog een dekje van een cm of 3 sneeuw. Ik denk: als ik dat eraf veeg, kan ik erop gaan zitten terwijl ik mijn sigaretje rook. -jawel, het lot van de ouders van nu, buiten roken als er een baby binnen ligt, aldus mijn man- Mocht je nou per ongeluk, geheel pardoes denken dat ik van mijn eerdere sneeuwavonturen geleerd heb, moet ik u helaas teleurstellen. Ik zet mijn voeten onder de zijkant van de stoel en begin te vegen. Niet van me af, niet naar links of naar rechts, nee.. naar mezelf toe. Gevolg: sneeuwschoenen! En dan bedoel ik niet zulke waarmee je normaal door de sneeuw kunt banjeren, nee, schoenen, normale bergschoenen, bedekt met een laag smeltende sneeuw. Eindconclusie: Geen sneeuw meer wegvegen van stoelen.

Samenvattende Eindconclusie: Binnen blijven!

Zwitsal? Ben je mal!

2009-12-30T13:49:00.004+01:00

Nu ik hier door de geboorte van Owen weer in het babyverzorgingsproducten gebeuren zit, valt het me op dat Zwitsal best geinige namen heeft voor veel producten. Zo heb je: Zwitsal Snoetenpoetsers, Zwitsal In 't Zonnetje en Zwitsal Op 't Wangetje. Grappig toch? Meteen duidelijk waar het voor is, waar het over gaat en ook nog een plezier om de verpakking te lezen.

Ik heb echter een ander product. Een niet voor iedereen te gebruiken product. Geen Zwitsal, maar een eigen brouwsel. Niet voor op het wangetje, in het zonnetje of op de snoet of billen. Het is op sommige momenten een handig product, op alle andere momenten zou ik willen dat het product zichzelf niet zo vroeg al zo ontwikkeld had.

Ik heb het hierboven over een Bij de Handje. Een handig Bij de Handje en soms ook niet.
Het product is makkelijk te porren voor een teutje in het snoetje van een huilende baby, of een doekje pakken als hij zich ondergepoept heeft. Het is handig bij het opruimen van de tafel en het doet zelf de was in de wasmand. Handig, zo'n Bij de Handje. Behalve als het bijdehand wordt. Dan sta ik soms met mijn oren te klapperen, moet ik regelmatig -als het product het niet ziet- grinniken om wat het zegt en soms, heel soms, voel ik me boos worden.

Dit Bij de Handje zal ik voor het gemak Dochterlief noemen. Ze gooit zich bv boos op de bank, compleet in tranen om iets wat tegen haar zin is en roept dan even later: 'Moeders moeten zeggen tegen kindjes die huilen: Kom maar! En dan moeten moeders die kindjes troosten.'

Wie kan dat nou weerstaan? Nou.. ik! Als ik dan opper dat ik vind dat ze eerst uit moet razen en dan vanzelf naar me toe kan komen, is ze stil. Nog geen minuut later hoor ik dan bv weer: 'Mama!' op een heel dwingende manier. Ik ben hartstikke allergisch voor die manier van praten en probeer de uitbraak van allergiebulten op mijn hele lijf te bestrijden door haar te negeren. Als ze ziet dat ik niet luister roept ze erachter aan: 'Je moet me aankijken als ik tegen je praat.'

Op zulke momenten sta ik op het punt mijn geduld te verliezen en als ze dát merkt volgt er een liefelijk: 'Mama, ik hou van jou' met het allerschattigste snoetje en stemmetje. *Smelt*

Grote Broer heeft een mp4 speler gekregen voor Kerst. Als ze tegen hem praat en hij zegt niks terug omdat hij muziek luistert, zegt ze doodleuk: 'Je moet wel je oren uitdoen, als ik tegen je praat'. En dát zijn dan die momenten die ik graag de titel 'Humor' meegeef.

Af en toe is geen rol behang groot genoeg om haar erachter te plakken, maar veel vaker hou ik zielsveel van haar. Mijn Bij de Handje!

Saar wenst iedereen...

2009-12-24T10:50:00.003+01:00

Rijbewijs

2009-12-15T21:05:00.002+01:00

Vandaag is het 16 jaar geleden dat ik mijn rijbewijs haalde. 16 jaar! Ssssst ;)

Goed gesprek

2009-12-11T07:03:00.003+01:00

Vijf mensen hier in huis. Inclusief ondergetekende. Drie van die vijf zijn kinderen. In de leeftijden van 7 jaar, 5 jaar en 1 maand.

Er is er in elk geval eentje die luistert! Een goed gesprek vond gisteravond plaats, wat best diepgaand was, waarin ik aangaf te begrijpen dat het leuk is om een beroep te doen op moeders geduld en uithoudingsvermogen, dat ik snap dat het geinig is om te gaan lachen na een huilbui zodra je moeders hoofd dichterbij ziet komen. Begrip alom van mijn kant.

Het werd door de gesprekspartner ook begrepen. Hij heeft doorgeslapen, van half 11 gisteravond tot 6 uur vanmorgen. Onze Mini-Zoon van 1 maand luistert! Jeeeej!

Scrabble

2009-12-01T22:03:00.002+01:00

Het is voorbij. Het is over. Zoonlief is niet langer het kind met het maatschappelijk verantwoord persoonlijk woordenboek, het onwetende wezentje wat voor moeders gevoel een jaar geleden pas tanden kreeg en nog in de luiers liep.

Hij is nu 7. Zeven! Z.e.v.e.n!

Tijdens een spelletje scrabble, iets wat hij graag doet en daarbij best al een rijke woordenschat blijkt te hebben, leg ik in mijn enthousiasme het woordje 'UK'. Want dat was hij ooit, dochterlief was het ook, volgens sommigen ben ik het zelf nog, maar de grootste uk is hier nu mini-zoon.

Uk dus. U.K! Zoonlief begint vervolgens een relaas. Als je nou een T hebt, dan kun je die daarboven leggen! Jazeker, dat klopt en dan staat er tuk! En tuk is een bestaand woord. T.U.K! Dat mag én kan, staat immers in de Dikke van Dale.

Je gelooft nog in de onschuld van je kind en denkt verder niet na. Tot hij vlak erna zegt: En als je dan van beneden naar boven leest...

Een stilte volgt. Ik vraag me af of hij wil zeggen wat ik denk dat hij wil zeggen. Vrijwel direct beslis ik dat ik het mis moet hebben.
Een zeepbel spat uiteen. Nog geen nanoseconde na zijn 'van beneden naar boven' volgt dat duidelijke doch ongewenste en ik-wil-het-absoluut-niet-horen-uit-de-mond-van-mijn-Z.E.V.E.N-jarige-en-stop-het-liefst-mijn-vingers-in-mijn-oren-en-zing-in-mezelf-lala-lala-lala..: KUT!

Mijn mond valt open en ik probeer in rap tempo de afweging te maken of ik boos moet worden, het moet negeren, of dat ik hem moet wijzen op de 'lelijkheid' van zijn zojuist uitgebreidde en uitgesproken vocabulaire. Op het moment dat ik besluit hem te vragen wat het betekent wat hij daar zegt, gaat hij het tot overmaat van ramp nog spellen ook. Ka, Uu, Tee! En plakt het daarna weer aan elkaar KUT!

Van de schrik bekomen, mijn ogen weer de kans gegund om tot normale grootte te krimpen, mijn mond dicht geduwd te hebben, vraag ik hem wat het betekent. Nou.. gewoon kut. Kut is gewoon.. kut!

En daar zit je dan. Je moederlijke bescherming ten spijt, je kind kent een woord wat je hem het liefst pas voor het eerst wilde horen zeggen als ie, pakweg, een jaar of 50 is. Goddank weet ie nog niet wat het betekent, maar hoelang gaat dat nog duren? Stotterend tracht ik de dader te achterhalen van deze onwelkome aanvulling aan zoons persoonlijke woordenboek, maar het antwoord daarop is er weer eentje die ik liever niet zou willen horen:

JIJ!

Ooh!

Dochterlief

2009-12-01T13:41:00.004+01:00

is weer beter. Ze heeft geen koorts meer gehad en alle 'klachten' die ze had, blijken bijwerkingen van de mex griepprik te zijn.

Caramba, wat een opluchting! Iemand zin in taco's?
*zet Sombrero op en begeeft zich naar het gasstel*

Isn't it ironic?

2009-11-27T08:43:00.003+01:00

Om Miss Morisette zomaar even aan te halen.
Gisteren was het zover. We kregen vorige week vrijdag de beruchte enveloppen in de bus. Zo houden we grip op griep, stond erop.

Aangezien wij een baby hebben van jonger dan 6 maanden, moesten we gevaccineerd als huisgenoten. Zo besloot Minister Klink. De rapporten uit Zweden waren gunstig en positief en meldden weinig bijwerkingen. En zo geschiedde het dat wij gisteren met z'n vieren richting sporthal toogden om de beruchte prik te gaan halen.

De kinderen waren stoer. Zoonlief ging als eerste. Hij ontblootte zijn bovenarm en met één blik en bloos onderging hij het lot van de huisgenoot. Dochterlief volgde. Ze wilde hem eerst even smeren, riep: Ik wil niet meer, maar kwam toch op schoot om ook haar lot te ondergaan.
Daarna Saar en als laatste manlief. Wat zijn we allemaal flink zeg!

Nog geen uur later begon dochterlief warm aan te voelen. Ik besloot haar -uiteraard nét na de bereikbaarheidstijden van de huisarts te temperaturen. 38,2. Verdorie, koorts!
Nu wil het toeval dat ze maandagavond benauwd was -waar ze vaker mee kampt- en de rest van de week al veel hoestte. Ze snottert ook. Ik durf er mijn hoofd niet op te verwedden dat ze geen koorts had tijdens de vaccinatie, maar ze had het sowieso erna. Een telefoontje naar de Huisartsenpost leverde op dat we niet mogen starten met Tamiflu, maar gewoon aan moesten kijken. De assistente van de huisarts meldde vanmorgen hetzelfde. Even later belde dezelfde assistente terug en adviseerde me naar de GGD te bellen, aangezien er na mijn telefoontje al veel dezelfde klachten geconstateerd waren in het dorp.

GGD gebeld.. zij adviseren ook te wachten en te blijven temperaturen. Mocht dochterlief haar temperatuur stijgen in de loop van de ochtend dan is een telefoontje naar de huisarts geboden. We wachten af..

Maar goed, terug naar de titel: Isn't it ironic? Dat we de huisgenotenprik halen, om mini-zoon te beschermen omdat hij het vaccin zelf niet mag, dat dochterlief koorts krijgt en al de hele week hoest, dat ze net zo goed een gewone griep kan hebben, dat het bijwerkingen kunnen zijn van de vaccinatie maar dat dit ook de mex griep kan zijn en dat we dan mogelijk voor niks die prik zijn gaan halen, als blijkt dat zij mini-zoon nu alsnog besmet kan hebben..

Ironie.. wat moet je er nou van zeggen?

Berkenfriemels

2009-11-18T08:41:00.004+01:00

Rare titel voor een blog. Verderop zal jullie duidelijk worden waarom dit blog zo heet. En als het jullie dan net zo verveelt als mij, zitten we op één lijn!

Elk jaar irriteer ik me aan de duizenden Berkenfriemels die we onder onze schoenmaatjes 43, 36, 31 en 25 meenemen ver voorbij de voordeurmat. Hele kleine friemeltjes, die zich klaarblijkelijk ook nog eigenhandig kunnen verplaatsen, zodat je ze, als ze al lang verdwenen zijn buiten de deur, nog tegenkomt tegen de plintjes in de woonkamer, of onder het fornuis, achter de koelkast of vastgeketend aan de vloerbedekking op de overloop. Op de foto hieronder zitten ze nog met tig aan elkaar vast, maar wee als ze loswaaien..

Het is een zooi, een bende, een rommel, een troep en je vindt ze na een dweilbeurt ook nog terug in je wasmasjien, als je daar die betreffende dweil in durft te wassen.

Maar goed, to the point! Er zijn momenteel niet veel friemels meer. Die ergernis is de kop ingedrukt. Maaar.. we hebben een nieuwe ergernis zo in het najaar: de BerkenBLAADJES. Ze plakken door het natte weer fijn onder onze schoenmaatjes 43, 36, 31 en 25 (en elke maat daartussen -gezien het vele kraambezoek wat we krijgen van allerhande maten en soorten mensen-). Ik raap, veeg, stofzuig, dweil me de blubber en ze blijven terugkeren.
Wie het ooit ook verzonnen heeft om hier pal voor de deur BerkenBomen te plaatsen als wij hier willen komen wonen, geen idee, maar ik zeg: taakstraf! En wel bij ons in huis! Berkenfriemels verzamelen en blaadjes ruimen.
Zo!

Woeii!

2009-11-11T11:20:00.003+01:00

Ik ben zo blij, zooo blij, dat mijn buik van voren zat en niet opzij!
Onee, het liedje ging ietsje anders, maar goed, de buik is bijnaaaa verdwenen!

Bewijs:

Klik op foto voor vergroting.

Aangenaam!

2009-11-05T17:07:00.004+01:00

Mijn naam is Owen..

Jongste telg in Saars gezin!

Geboren op 31 oktober 2009.

Geboren!

2009-11-01T23:02:00.007+01:00

Op 31 oktober 2009 om 12.36u is na een normale, snelle bevalling, zonder pijnbestrijding, geboren, onze zoon

Owen Colin.

Hij weegt 3170 gram en meet 49 cm.
Moeder en zoon zijn 1 nachtje in het ziekenhuis AZM gebleven en zijn sinds vanmiddag thuis. We maken het goed.
Papa, grote broer en grote zus zijn net als mama, erg blij en verheugd met de komst van de kleine man.

278 down

2009-10-28T18:12:00.001+01:00

2 to go.. nog 2 dagen tot de uitgerekende datum..
Al 278 dagen verwacht.
Doet ie ut of doet ie ut niet?

Stil aan het zwangeren-front

2009-10-21T09:36:00.004+02:00

Vandaag 38 weken en 5 dagen zwanger.
Ik ben stil, beeb zit nog waar ie zitten moet en ik heb eigenlijk niks nieuws te melden.
De dagen duren soms lang, de controledatums komen en gaan en na twee keer met een valse start naar het AZM te gaan, is alles weer relaxt.

Hopelijk binnenkort meer. I'll keep you posted!

Sgrijf-faut

2009-10-07T23:27:00.004+02:00

Nu ben ik zelf ook geen taalwonder en maak ik geregeld vast ergens een dt-fout en zal ik heus te betrappen zijn op domme zinnen of rare woordspelingen. Maar afgelopen week las ik de meest hilarische fout ooit. In mijn ogen dan.

Ja, ik weet, ik zit op een blauwe wolk, een kindje met een klein hartje, wat onder mijn hart groeit en hopelijk binnen nu en een week of drie het levenslicht mag aanschouwen.

Goed, terug naar de schrijffout. Nee, eerst nog even de opmerking dat ik me ook zeer zeker bewust ben van het feit dat iedereen het recht heeft om te bloggen, schrijven, publiceren, tikken, typen, delen, of wat dan ook. Maar het niveau is op sommige sites niet al te hoog te noemen.

Vooruit, nu de fout. Ik heb zelf niet te maken met een verloskundige, maar met een gynaecoloog. De gyn is iemand die nogal snel een echo-apparaat pakt om welke handeling ook te doen of te checken hoe het zit met ligging, baby's gezondheid en ontsluiting. Toucheren is meer iets voor een verloskundige. Dat dat soms niet zachtjes kan, gaat mijn voorstellingsvermogen ook nog lang niet te boven, maar om een verloskundige, in de volksmond ook nog steeds regelmatig vroedvrouw, nou een WROETvrouw te noemen, gaat me een aantal lachspier-pijntjes te ver..

Op controle bij de wroetvrouw.. je zou bij het idee alleen al de boel beneden voorgoed dicht stoppen met een flinke wijnkurk!

Tsssk

2009-09-22T13:49:00.003+02:00

Van je gynaecoloog moet je het hebben!
Vanmorgen bij de controle in het AZM is maar liefst drie, ja je leest het goed, DRIE keer mijn bloeddruk gemeten.
Manlief en Gyn. Coumans konden het wel heel goed met elkaar vinden.

Tis niet dat je denkt in de trant van: Saar is jaloers, want d'r man gaat lonken met de knappe blondine.. nee, het blijkt dat de bloeddruk van vrouwen omhoog gaat als ze praten en/of lachen. En dat deed ik dus teveel blijkbaar.

Na de derde keer had ik een redelijk normale waarde. Ik had dan ook al welgeteld 30 seconde gezwegen en op de binnenkant van mijn wang zitten bijten omdat Mevrouw de Gyn en Meneer Manlief zaten te grappen en ik mijn lachen in moest houden.

Maar wat denk je? Nu heeft ie weer wat he? Als ik nu teveel klets of te hard lach, krijg ik een aai over de buik en hoor ik: Schatje, zwijg maar, hou je mond maar effe, nee ook niet lachen, een hoge bloeddruk is niet goed voor de baby!

Tsssk.. van je Gyn moet je het hebben. Van manlief trouwens ook! Grumph!

Hij leert het ook écht niet!

2009-09-18T11:00:00.003+02:00

Manlief en de zolder, zijn als water en vuur. Hij heeft een hekel aan die plek van ons huis maar of het wederzijds is, betwijfel ik ten zeerste.

We hebben hier in en om het huis twee plaatsen waar we bergruimte hebben. De schuur en de zolder. De schuur is vrij vochtig, dus daar staat spul wat niet stuk kan, zoals fietsen, de grasmaaier, tuinmeubels, gereedschap ed. Op zolder staat het vol met dozen, waar allerhande spul in zit, een bed van de oudste, een bed van de jongste, tafels die overbleven nadat we van twee huishoudens één besloten te maken, stoelen, zakken met te kleine kleding van de kinderen en vooral veel speelgoed.

Nu hadden we op die zolder ook een heleboel spullen voor de baby staan. Uiteraard moest dat uitgezocht en weer terug naar beneden gehaald. De vlizotrap laat zich echter alleen lenen voor spullen die niet al te groot zijn en manlief moet al dat spul voor me naar beneden halen. Soms, nee, zeg maar altijd, gaat dat mis.

Al meteen bij de trap stoot ie zijn kleine teentje. Hij klimt naar boven terwijl er al een heleboel foute woorden over zijn lippen vloeien. Daar aangekomen hebben we een muur met een opening, waar manlief echt een cm of 50 te lang voor is. Hij bukt zich wel heel braaf, maar die verrekte zolder weet hem dan toch nog een kopstoot te geven met één van de balken van het schuine dak.
Daarna stoot ie nogmaals zijn teentje aan een achterlijk kastje wat toch echt al tijden op dezelfde plaats staat, maar waarvan het net lijkt of dat levensloze houten gevaarte een stap opzij deed toen manlief langs wilde lopen. En als ie naar beneden komt met weet-ik-wat in de handen, stoot ie zijn knokkels open aan de veren van de vlizotrap. Ik bedenk me dat ik het misschien volgende keer toch maar weer zelf moet doen.. tot het zover is, hij het belachelijk vindt om me met mijn dikke buik naar boven te sturen, zichzelf opwerpt als held en vol slechte moed wéér probeert en het hele ritueel zich herhaalt.

De zolder heeft het op hem gemunt, hij is ervan overtuigd. En ik? Ik weet niet of ik moet lachen of meelij moet hebben en beloof hem altijd maar dat ik zijn wonden zal verzorgen als ie klaar is.

Tja #11

2009-09-14T12:31:00.003+02:00

Helemaal afschaffen zou nóg meer geld besparen!

Zo!

2009-09-07T09:35:00.003+02:00

Ze zijn weer onder de pannen. ZoonSaar in groep 4, DochterSaar in groep 2.
Vanmorgen werd het nieuwe schoollied gezongen, uit behoorlijk wat kinderkeeltjes klonk een swingend lied en sommigen deden zelfs het dansje mee. En als je dan zo emo bent als Saar momenteel is (steek het maar op de hormonen) dan pink je al snel een traantje weg.

Ballonnen werden opgelaten en de beide kinderen kwamen nog even langs mama om een dikke kus en knuffel te scoren. Ik heb ze allebei een geweldige eerste dag gewenst in de nieuwe groep.

Nog 7 weken.. dan hebben ze alweer een week vakantie. En dan zijn we misschien ook al een gezinslid rijker. Who knows?

En jaaaaaa

2009-09-04T18:01:00.004+02:00

ze zijn er weer! ZoonSaar én DochterSaar.. die bandiet en dat draakje.. heerlijk!

Gisteren nog een vreemde constatering gedaan.. ik kon me hun stemmen niet meer herinneren.. Voelde me zo'n ontaarde moeder.. slik!
Maar nu ik ze beiden van verre al 'Mamaaaa' hoorde roepen en met blijde snoeten het paadje naar de voordeur op zag komen dacht ik; Jah! Onmiskenbaar die twee mini-mensjes van mij!

Joepie!

One down, one to go

2009-08-29T13:21:00.004+02:00

Twee blogs geleden schreef ik jullie over de twee weken dat de kinderen logeren zijn. Hoe zwaar me dat valt.

We hebben er nu één week opzitten en nog eentje te gaan.
Valt er vandaag een kaart in de bus.. met schelpjes voorop en in een kinderhandschrift geschreven:

"Hallo Mama en R.
Ik ben bij Stephanie.
Missen jullie me, jaa of nee

Groetjes van D. (zoonlief)"

De open (ronde) letters van de tekst zijn met verschillende kleurpotloden ingekleurd. Het adres is duidelijk geschreven door de mama van Stephanie, zoonliefs grote liefde aan de andere kant van het land.

Het raakt me.. vragen rijzen in me op.. hoe kan ie zich nou afvragen of we hem missen.. NATUURLIJK missen we je, lieve kleine knul.

Nog één week.. de tranen liep net weer even rijkelijk over de kaken. Nog één week.. het is te doen!

Raamversiering klaar

2009-08-25T14:53:00.006+02:00

Ha! De raamversiering, waarmee ik me in de weken dat de oudste twee kindjes weg zijn zou bezighouden, is af.

Ik kan het niet laten zien aan jullie, omdat de raamversiering bestaat uit een aantal rompertjes en overslaghempjes waarop ik per stuk een letter getekend heb. Het geheel moet aan hangertjes aan een soort waslijntje komen om voor het raam te hangen en vormt dan de naam van onze knul-in-de-buik. (zie voorbeeld hieronder)

Dit is een voorbeeldje van internet, maar ik heb ipv de letter in stof, gewoon met stift erop getekend.

Gemengde gevoelens

2009-08-21T20:23:00.005+02:00

We gaan even snel terug in de tijd.

Aug. 2006. Na bijna 6 jaar huwelijk pak ik mijn koffers vluchtig in en trek met de kinderen in bij een goede vriend. Ik wacht daar 3 maanden op een huisje en verhuis dan nogmaals, maar dit keer naar een eigen stek.

Ondertussen word ik eens in de twee weken een weekend lang geplaagd door rotgevoelens, omdat de kinderen dan naar hun vader gaan. Hun goed recht, zijn goed recht.. maar hey, niemand kan beter voor hen zorgen dan ik. Ik kom dan ook mijn duster niet uit en heb voor mijn gevoel in die weekenden een leven wat sucks!

In april 2007 vertelt zij me dat het went. Of ik het geloof of niet, het zou moeten wennen en ik moet het geloven, want het gebeurt ook. Het went. De weekenden zijn niet meer leeg als ik ontdek (via een andere vriendin) dat ik een leven heb zonder kinderen. Dat er een Saar is die naast moeder zijn ook nog vrouw is. Hey, die Saar heb ik lang niet meer gezien. Schuldgevoelens maken plaats voor plezier en het leven kabbelt voort.

Maar dan.. de vakanties. Maar liefst twee weken, ipv de twee dagen in de weekenden, gaan de kinderen 'logeren' bij hun papa. Hun goed recht, zijn goed recht. Zit nou eenmaal vast aan scheiden.

Maar sjonge.. wat heb ik het zwaar.

Nu.. 2009.. de kinderen zijn vanmiddag door ons naar hun vader gebracht. En weer ligt zielige Saar met tranen op de bank, dit keer in de armen van Lief. De weekenden wennen.. daar had Sis gelijk in. Maar die vakanties, die ene week aan het begin en die andere twee aan het eind... die wennen niet. Nooit!

Welgemeende opmerkingen; 'je kunt nu even bijtanken, je hebt nu even tijd voor jezelf, je gaat straks een kindje hebben om voor te zorgen -die niet in de vakanties weggaat-, neem je kans en doe dingen die je normaal niet zou kunnen met twee rondrennende kotertjes', ten spijt: IT SUCKS! En hard ook!

Over twee weken zijn ze terug.. ik ga ze missen. Na drie jaar nog net zo intens als toen.. een stukje van mij is er tijdelijk niet meer. Verdomd!

Dagje uit #2

2009-08-13T13:04:00.005+02:00

Gisteren naar Dippie Doe geweest in Best. Het weer was niet gunstig, we hebben de hele middag regen gehad.
Verder weinig te vertellen, behalve dat de kids het naar hun zin hadden en ik minder.
Bekkenpijn speelde op en had af en toe flinke harde buiken. Mijn humeur was ook niet wat het moest zijn.
En als ik deze foto zo zie, denk ik: "Pfoe hee! Hoelang nog?"

Wederom niet op de kwaliteit letten, camera is echt aan vervanging toe..

Dagje uit #1

2009-08-11T10:29:00.010+02:00

Gisteren was de buienradar en de bijbehorende tekst van het KNMI niet zo heel erg positief over het verloop van de dag. We besloten toch om Dierenrijk in Nuenen met een bezoek te vereren. Truien mee, luchtige broek en t-shirt. Want je weet maar nooit toch?

Het was bloedheet. Vooral in de zon. Maar wat hebben we genoten! Een roofvogelshow, vele dieren, regelmatig even dollen in de vele speeltuintjes, een olifantenshow (die overigens niet echt om over naar huis te schrijven was) en een huilende zoon omdat ie dacht dat zijn hoofd nog nét onder een dwarsligger van het klimtoestel kon. Een flinke buil was het gevolg.

Maar, bikkel als ie is, was het leed snel over en konden we verder met onze tocht langs tijgers, wolven, lynxen (met natuurlijk van die kleine grote man de vraag waar de rechtsen dan waren, de lolbroek!), bevers, otters, zeehonden en ga zo maar door.

IJsbeer
(genomen met pocketcamera van niet al te beste kwaliteit)

Een McDonalds-maaltijd hoort natuurlijk bij een dagje uit. Vandaar dat we daar een afsluiter hadden en rond 6 uur weer thuis waren. De dag was lang genoeg geweest en de achtertuin bood ook nog voldoende vertier.

Zoveel vertier zelfs dat dochterlief een beetje overmoedig werd en besloot náást de schommel te springen ipv eróp na een fikse aanloop. Gevolg: BOINK!, geen schade aan de tegels, maar wel aan haar achterhoofd. Buil nummer 2 van vandaag!

Boter op het hoofd (en hier bedoel ik niet het spreekwoord) om de buil te laten slinken en vele tranen verder besloot ik de huisartsenpost om advies te vragen. Wekken om de twee uur vertelde de dame aan de andere kant van de lijn me.

En zo geschiedde. Om half 10 sliep ze eindelijk, na een overgeeftafereel in haar bed en dus een verschoonbeurt van onze kant, een zetpil tegen de pijn aan haar hoofdje en een extra controle om half 11. Om half 12 werd ze gewekt en was versuft, maar na lang aandringen gaf ze wat correcte antwoorden op onze vragen. Ze wist alleen niet meer waar ze gevallen was.

Om half 2 wist ze meteen feilloos het schommelverhaal te herhalen en ben ik zelf ook in bed gegaan. Om half 4 begon ze grapjes te maken over de bult van haar broer en was klaarwakker. Ik heb daarom besloten om haar om half 6 niet meer te wekken en om kwart over 8 waren de twee lieverds ruzie aan het maken, broer hield vol dat ze een hersenschudding had en zij ontkende dat stellig.

Nu ligt ze op de bank en kijkt tv. Lekker relaxen vandaag, want eigenlijk staat er morgen weer een dagje uit op het programma, maar we zullen even moeten afwachten hoe het gaat met de gezondheid van de kleine meid.

Al met al een geslaagde dag, op die twee builen na.
Op naar de volgende dagtrip! Wanneer die ook moge plaatsvinden! ;)

Vakantie!

2009-08-10T02:29:00.002+02:00

Zoon- en DochterSaar hadden al twee weken, moeders dus ook, maar Lief heeft sinds vrijdagmiddag maar liefst twee weken vakantie.

We zijn dus óf wel veel te lezen door de vele uitstapjes.. óf we zijn superstil door de drukte van diezelfde vele uitstapjes. Ligt er maar net aan hoe uitgeblust ik ben als we terugkomen.

Fijne vakantie voor wie nog heeft of moet krijgen en voor degene die alweer aan het ploeteren gegaan zijn: Sterkte! Ik zal aan jullie denken!

Recept voor begripvolle kinderen

2009-07-28T11:28:00.001+02:00

Heeft u ook zo'n trek in kinderen die begrijpen dat bukken om hun speelgoed op te rapen met een zwangere buik niet zo makkelijk meer gaat, volg dan de instructies hieronder op en de kans dat uw oudere kinderen ineens een 'ohhhh-moment' krijgen is plots vele malen groter!

Ingrediënten:

- een ouder kind, of twee, of drie, naargelang hoeveel u er rond heeft lopen
- een paar weken ergernis door het niet functioneren van hun oren en breintjes
- een voetbal, of volleybal, of handbal, wat u maar voor handen heeft
- een t-shirt dat toevallig óm het kind heen zit wat u graag een lesje wil leren

Voorbereiding:

- Men stoppe de bal onder het t-shirt van het kind wat steeds spullen laat slingeren en wat steevast met een ferme 'NEE' de vraag of ze het zelf willen oprapen, beantwoordt.

Bereiding:

- Men gooit voor het eerst in uw volwassen leven moedwillig speelgoed op de grond en grijnst daar eens flink bij.
- Men geeft nu het, met de voetbal-onder-het-shirt, gezegende kind de opdracht om het voor u op te rapen.

Afwerking:

- Men geniet van het 'ohhh-moment' wat u op de snuit van het betreffende kind ziet verschijnen.
- Men hoopt dat dit ritueel in het geheugen geprent blijft, anders gewoon nog een keertje herhalen. Om goed te leren koken moet je het immers ook vaker doen.

Smakelijk!

ZoonSaar heeft zijn A diploma!

2009-07-25T12:05:00.008+02:00

En uiteraard is zowel hijzelf,
als de hele familie zo trots als een pauw!

Op naar het B diploma, grote bink van me!
Je kunt het, ik geloof in je. Liefs Mama

Hé, ken ik jou niet ergens van?

2009-07-21T23:49:00.007+02:00

Geen pick-up-line in een kroeg, geen oude versiertruc.
Ik ging googlen op de bloem van de thee die ik momenteel drink om mijn keelpijn te verzachten. En stuitte op een foto waarvan ik dacht: verrek.. jou ken ik. Maar niet helemaal.. want er is er eentje die verdacht veel op je lijkt.

Wie zegt me nu dat ze me bij de apotheek niet proberen te bedotten?
Weet iemand welke naam van welke bloem met welke foto correspondeert?
Bij een slagingspercentage van 100% mogen alle deelnemers een kopje komen meedrinken.

Bloem 1

Bloem 2

Vervolg keel- en oorpijn

2009-07-21T09:30:00.001+02:00

Sinds zaterdagochtend word ik geplaagd door fikse keelpijn en stekende oorpijn. De huisarts gisteren wilde me niets geven, dit ivm het feit dat ik géén koorts heb. De zwangerschap maakt dat ze voorzichtig zijn met dat soort middelen, zolang ze nog anders kunnen. Uitzieken was het advies.

Vanmorgen ben ik wederom teruggegaan. Na een halve nacht niet geslapen te hebben, nu aan beide oren stekende pijn te voelen en aan beide kanten een opgezette keel te hebben, vond ik dat een consult wel op z'n plaats was. Dit keer had ik de huisarts haar collega. Ze zijn met twee dames.

Weer onderzocht.. ditmaal uitgebreider. Longen zijn schoon, keel is idd behoorlijk dik, maar ik heb nog steeds geen koorts, dus krijg geen kuur. Wel is mijn ijzergehalte nog geprikt, doordat ik aangaf (al snikkend) dat ik zo moe ben en dat mijn hele lijf zeer begint te doen van het slaaptekort. Vorige keer was mijn HB nog 7,9 en nu gaf het apparaatje 6,5 aan. Te laag dus. Ik krijg van de apotheek voor 2 maanden ijzertabletten. Ook werd me geadviseerd om multivitaminen voor zwangere vrouwen te gaan slikken.

Als huis-tuin-en-keuken-ontstekingsremmer moet ik sinaasappels gaan uitpersen, citroensap erbij doen en een flinke schep honing. Schijnbaar zijn dat dé drie middelen die me nog enigszins kunnen helpen.

Veel rust was waar ze het gesprek mee afsloot. Tja.. vertel dat twee kinderen. Waarvan er eentje ook nog moet zwemmen morgenmiddag, omdat ie zaterdag op moet voor zijn A diploma.

Vandaag blijven ze over en R. heeft hen naar school gebracht. Ik ga zometeen naar de apotheek en dan maar mijn bed in. Ik heb tot kwart voor 3 om mijn slaap in te halen.

Ik hoop maar dat dit snel over is.. bij de oudste twee had ik een vrijwel probleemloze zwangerschap, maar een heel moeilijke bevalling. Laat het nu dan maar andersom zijn. ;)

Raadsel

2009-07-19T03:25:00.004+02:00

Het slaapt slecht, kan nauwelijks slikken, heeft steken en mag wegens uitdijende omstandigheden geen andere medicatie dan paracetamol die niet werkt?

Antwoord: Een 25 weken zwangere Saar met een flinke opgezette keel en oorpijn.

Het is u vergeven als u Wikipedia hebt gebruikt voor het vinden van het antwoord.

Op de wenken bedient.. of toch niet?

2009-07-18T20:19:00.002+02:00

Zoonlief wist me een aantal weken geleden te vertellen dat ie zou verhuizen als ie een zusje zou krijgen. We wisten toen echter het geslacht van onze aankomende gezinsuitbreider nog niet.
Hij vertelde er ook haarfijn bij waarom en hoe.
Een zus, in zijn ogen een krijser, had ie al. Nee, broertjes zijn veel leuker. Hij ging verhuizen als er weer een krijser bij zou komen. Van school afgaan zou geen probleem zijn, want groep 4 is een groep waarin ie nog harder zou moeten werken dan in zijn huidige groep 3. Hij zou gaan werken bij manlief, want hij moest zijn huur toch kunnen betalen.

Even maakte ik me zorgen, daarna kon ik er stiekem wel om lachen.

5 weken geleden kwamen we erachter dat we een zoontje verwachten. BigBro krijgt dus toch zijn felbegeerde broertje. Op zijn wenken bedient zou je dan denken.

Tot gisteren. In de auto op weg naar het zwembad hoorde ik op de achterbank een diepe zucht. Een heel serieus klinkend stemmetje deelde me mee dat ie toch ook wel graag een grote broer had gewild. Op mijn vraag waarom, kreeg ik een: Ik heb zooooo'n saai leven. Ik ben nu de grootste en moet ALTIJD het goede voorbeeld geven. (weer klonk een diepe zucht).

Aangezien hij nog moest proefzwemmen voor zijn aankomende A diploma, besloot ik dat het heel verstandig was om zijn negatieve mood om te proberen gooien naar de positieve kant.
Ik vertelde hem iets wat ie niet eerder begrepen had.

Jij, mijn lieve eerstgeborene.. jij hebt van mij een mama gemaakt. Dochterlief vult aan: En ik ook!
Ik antwoord ontkennend en vertel haar dat ik het bij haar al was. Nee.. mijn stoere knul had mij moeder gemaakt. En jij.. knappe kerel, hebt mij alles geleerd wat ik moest weten over baby's.

Het was stil achter in de auto. Na een blik in de achteruitkijkspiegel glimlachte ik. Ik zag een tevreden, trots en zelfvoldaan smoeltje.

En daar begint het getouwtrek

2009-07-18T13:21:00.006+02:00

Kinderen Michael Jackson willen zus Janet als opvoeder, kopt Nu.nl.
Even verderop in het artikel lees ik tot mijn verbazing dat zowel grootmoeder Katherine Jackson, als moeder van de kinderen Debbie Rowe een rechtzaak aanspannen om de voogdij van de kinderen. Prince en Paris zijn respectievelijk 12 en 11 jaar oud. Vanaf hun 12e mogen de kinderen hier in Nederland kiezen bij wie ze gaan wonen. Mogelijk is dat in Amerika ook zo.

Als nu al blijkt dat ze zo close zijn met Michael's zus Janet, laat haar dan de voogdij krijgen. Het lijkt me duidelijk dat de kinderen hun keuze al gemaakt hebben. Of zie ik dat nou zo verkeerd?

En zo gebeurt het in mijn omgeving ook vaak. Getouwtrek om kinderen. Ook als er niet eens sprake is van het overlijden van één van de ouders. Als twee volwassen mensen niet meer met elkaar willen of kunnen leven, zijn de kinderen vaak inzet van een gemeen spel. Een vriend van me ziet zijn dochter één weekend in de twee weken. Zij hebben het hetzelfde geregeld als mijn ex en ik. Ware het niet dat het bij ons van een leien dakje gaat en bij hen is er iedere keer reden tot lange mails, discussies en trammelant. Zo zonde.. in zulke gevallen krijgen de kinderen er het meeste last van. Want wie denkt dat, hoe jong of oud het kind ook is, ze er niets van mee krijgen.. heeft het gruwelijk mis. Laat het kind lekker kind zijn en vecht niet om ze. Maar goed.. wie ben ik?

Zaterdag 25 juli

2009-07-17T18:02:00.002+02:00

maar liefst om 9 uur 's morgens, mag zoonSaar zich in het water laten vallen, moet hij zijn kunstjes doen, zorgen dat ie vooral niet verdrinkt en ook nog lachen naar een veelkoppig publiek.
Hij mag op voor

Wat ie zelf niet weet is dat ie het eigenlijk al heeft, want ze laten die koters niet op gaan om af te gaan.. dus is ie bij de test van vandaag eigenlijk al geslaagd. Sssst, niet vertellen! Dat haalt de magie van het officiele examen af. Geheimpje.. tussen u en mij, afgesproken?

Zaterdagmorgen

2009-07-11T09:06:00.002+02:00

De kinderen zijn logeren, ik heb alle kans om uit te slapen. En dat doe ik dus ook.. als het aan mij ligt.
Maar dat ligt het blijkbaar niet. Vergeet het maar Saar.. uitslapen is er niet meer bij.
6 uur.. wakker
half 7.. wakker
kwart over 7.. wakker
Onze derde spruit, die nog geen lawaai kan maken, nog geen fles nodig heeft, nog veilig in de moederschoot vertoeft, besluit om de boel daarbinnen eens grondig te verbouwen. Handjes, elleboogjes, voetjes, knieetjes, kontje, alles lijkt gebruikt te worden om mama uit bed te krijgen.

Wat doe je dan? Juist! Opstaan, een flinke zwarte mok koffie drinken en hopen dat je morgen wel kunt uitslapen. Gaap!

Hoera

2009-07-08T08:07:00.002+02:00

6 kinderen, verschillende spelletjes op een boerderij, chips, drinken, ijs en friet.
Jawel, we hebben een kinderfeestje.
Dochterlief is maandag 5 jaar geworden. Hoera!

*nu deze dag nog zien te overleven ;)*

De stuipen op het lijf

2009-06-30T10:52:00.005+02:00

Een held ben ik niet. Of toch wel? Ik klim op ladders, kruip door kieren waar ik amper door kan, ben niet bang voor muizen. Met dat soort dingen kun je mij niet beangstigen. Met wat dan wel? Nou.. ik ben geen held als het om enge films gaat. En dan bedoel ik horror. Vele malen heb ik het al geprobeerd, heel soms resulteerde het in een hevige lachbui, maar zodra er personen (of geesten) ineens onverwacht in beeld verschijnen, kan ik zomaar in huilen uitbarsten. Puur van de schrik. De grootste moeite heb ik daarna om fatsoenlijk naar de wc te gaan, moet ik proberen de neiging te onderdrukken om te gillen om niks en niet te gaan rennen zodra ik doorgetrokken heb.

Vroeger heeft mijn broer dat gegeven flink misbruikt. Hij durfde dan de gang in te sluipen en ineens de deur naar de kamer (die naast de tv zat) open te gooien en flink te brullen. Stijf van schrik en totaal overstuur was ik dan. Wat is dat toch met grote broers die kleine zusjes moeten pesten? En belangrijker nog: als ik er zo slecht tegen kan, waarom doe ik mezelf dit dan aan, door toch zo'n film op te zetten? Ik denk dat dat te wijten valt aan mijn aard om toch te proberen angsten te overwinnen.

Gisteravond lag ik tegen manlief aan op de bank een aflevering van Bones te kijken. Leuke serie, geen horror te bespeuren en de lijken die je ziet vind ik alles behalve eng. Eerder smerig, maar dan voornamelijk als ik net wat zit te eten. (En geloof me, dat gebeurt nogal eens)

Onze kleinste kater kondigt vooraf altijd zijn thuiskomst aan door loeihard te miauwen. Hij stormde binnen, sprong op de bank en ik glimlachte. Even snel als dat ie gekomen was, sprintte ie weer weg en het kattenluik klapperde nog wat na. We hoorden flink wat gestommel en vroegen ons af wat die kat daar buiten tegen de gevel aan het uitspoken was. Na nog een vreemd geluid gingen we beiden rechtop zitten en toen lieve mensen.. toen stond mijn hart stil.

Ik zag een mensje staan. Meteen draaiden mijn hersens overuren en ik zag in een flits allerlei horrorfilms (a la the Exorcist) de revue passeren. Dát daar iemand staat is al schrikwekkend, maar dat je een aantal seconden daarna, terwijl je hart in je keel bonkt en je je afvraagt hoe je je moet verweren tegen een zombie, er achter komt dat het je bloedeigen dochter is die aan het slaapwandelen is, nou... ga je dan maar schamen.

Gos, wat liet dat kind me schrikken. Ze zei niets, plofte naast me op de bank met een warm lijfje en een minuutje of wat nadien werd ze door manlief naar boven gedragen alwaar ze direct weer in haar bed in slaap viel. Toen manlief beneden kwam zat ik nog te zuchten en te blazen.. Pfoe.. was me dat schrikken. Schijnbaar hoef ik niet eens een horrorfilm te kijken op zo'n moment om de link daarnaar te leggen, maar ik durf het voorlopig ook niet meer.

Schuldig!

2009-06-23T09:16:00.002+02:00

ver·waar·lo·zen -waarloosde, h -waarloosd geen aandacht besteden aan; veronachtzamen: te ~ verschillen zeer kleine, onbelangrijke

Dit is volgens de dikke van Dale de definitie van verwaarlozen. En dat doe ik! Jullie!

Ik zal mijn leven proberen te beteren!

Tijdelijk afwezig...

2009-06-17T07:57:00.000+02:00

Saar is blauwe sokjes breien.. :D

Gedichtje

2009-06-09T11:09:00.003+02:00

Mijn geheugen is als een vergiet:
wat er gisteren gebeurde, weet ik niet.

Maar wat niet door de gaatjes ging,
staat vast in mijn herinnering.

Mijn ouders, school en ook mijn jeugd,
weet ik nog haarscherp, vaak met vreugd.

En dat is toch belangrijker dan te weten,
wat je gisteren hebt gegeten.

-dit gedichtje zit al sinds ik in 1995 met dementen ging werken in mijn portemonnee, auteur onbekend-

Hoezo cliche?

2009-06-02T20:41:00.001+02:00

Wat een weertje he?

Nieuwe layout

2009-05-28T10:59:00.002+02:00

Het was even puzzelen, maar met de hulp van deze dame en een blogvriendin, heb ik nu fijn een niet-standaard, -doorsnee, -13 in een dozijn bloglayout. Mijn dank is groot!

Auw!

2009-05-27T10:07:00.004+02:00

Kinderen halen moeder uit tehuis.
Pijnlijk voor zowel het verpleegtehuis, als voor de familie van deze mevrouw, als voor mijzelf.
Ik heb 7 jaar gewerkt in de zorg, voor dezelfde Stichting als waar dit krantenartikel over gaat. Weliswaar in een ander tehuis, maar wel voor de Stichting.

In 2000 viel een zwaar demente bewoonster tegen de muur in de gang, toen ze zelf met haar rollator naar de toilet wilde. Ze brak haar heup en had een hersenschudding. Het was mijn dienst, mijn verantwoording. Zoals ik die dag de verantwoording had over 12 bewoners, samen met nog één collega.

Ik had haar niet weg zien gaan. Ze is muisstil opgestaan en aan de wandel gegaan. Ik stond er met mijn rug naar toe en keek er niet naar.

Je voelt je dan zwaar kl*te, dat kan ik je wel vertellen. De familie had gelukkig enorm veel begrip en vonden dat ik toch elke dag weer mijn best deed om alles in goede banen te leiden. Het rotgevoel neemt dan iets af, maar het verdwijnt pas na jaren. Mevrouw heb ik opgezocht in het ziekenhuis, ze herkende me, maar wist niet dat ik degene was die haar hooguit 20 seconde uit het oog verloren had. Ze genas voorspoeding en keerde terug huiswaarts, waar ik haar nog meer dan een jaar liefdevol heb verzorgd.

Als ik dan nu bovenstaand krantenartikel lees dan voel ik me met mijn rug tegen de muur staan. Voor elke partij valt wat te zeggen, maar ik weet dat iedere werknemer bij de stichting zo verdomd z'n best doet om de zorg voor de bewoners in goede banen te leiden, om ze met veel geduld, begrip en liefde elke dag weer te verzorgen en ik weet ook dat het niet altijd fijn is als de familie op je vingers staat te kijken. Maar, ik weet ook wat het is om de zorg van een dierbare over te moeten dragen aan professionals. En dat valt niet mee.

Ik werk al 8 jaar niet meer in de zorg, maar dit bericht raakt me. Diep!

Ja, ja, nu weten we het wel!

2009-05-20T14:07:00.004+02:00

Jan en Yolanthe zijn uit elkaar. Opgebroken. Van elkaar vandaan. Losgescheurd. Uitéén. Want volgens Jan waren ze dat, één. Tenminste, dat zegt zijn tattoo, die ie nog niet eens zo gek lang geleden laten zetten heeft.

Wesley zegt wat anders. Die zegt: laat ik eens zoenen met Yolanthe in een parkeergarage en dan maar hopen dat niemand het ziet. Yolanthe was het daarmee volmondig (hoe kan ze anders met de tong van een bekende voetballer in d'r kwek) mee eens. En dan heb je nog de beveiligingsbeambte, die het wel een stunt vond om de beelden aan het grote publiek te willen tonen.

Zelfs onze eigen premier is zeer verrast door het wereldschokkende nieuws!

Half Nederland 'smult' ervan! Valt dat ook onder de noemer van twee walletjes eten?

Tja #12

2009-05-19T16:11:00.004+02:00

Zoals dat gaat met de bloem, de honing en de bij, hoort dit dagelijkse ding er ook bij
Maar er zijn van die dagen, dat het me gaat dagen.
Dat ik soms het allerliefste wil dat de afwas eindelijk eens voorgoed af was!

Intelligente mannen blijken gezonder

2009-05-11T18:55:00.004+02:00

kopt Nu.nl.
Bla, bla, bla.. mannen, het gaat weer over mannen.

Zit ik hier, als vrouw, helemaal voor niks intelligent te wezen!

Ik wil graag

2009-05-07T08:49:00.003+02:00

kaboutertjes. Van het soort die voor je doen wat nog gedaan moet worden. Ik zoek ze al jaren, maar ze lijken nergens te vinden. Zelfs David lijkt te doen alsof ie niet weet waar ik het over heb en weigert om in actie te komen.

Ik moet de benedenboel poetsen. Gisteren was de bovenboel aan de beurt. En natuurlijk doet Saar dan weer teveel op één dag, waardoor de benedenboel waarschijnlijk blijft liggen.

Ik wil puzzelen. Een legpuzzel van 1000 stukjes, Tiger in the Woods, moeilijk ding, maar zo verslavend. Gisteravond heb ik er een drietal uur aangezeten, waarbij ik welgeteld een stukje of 25 heb kunnen aanpassen. Om maar niet te spreken over het slechte licht waarmee de zwarte kitscherige kroonluchter de tafel beschijnt. Daglicht is beter. Maar ik zie het voor me, ik rol de puzzelmat uit, begin te passen en meten en het is dan zo 1 uur. Kinderen vergeten op te halen, de ontbijtboel staat nog op de aanrecht en smeekt om afwaswater. De vloeren moeten nog gedweild en ik puzzel maar door. Als dan uiteindelijk de kinderen thuiskomen moet de puzzel in rap tempo de tafel af, voor ze zich er met de grijpgrage vingers mee willen bemoeien.

En ik wil de zolder op. Oude verstofte dozen opentrekken, kijken naar labeltjes met maatje 50/56 en zo een inventaris maken van de kleertjes die we nog hebben voor de Beeb-in-de-buik.

Het is wat.. die 24 uur in een dag. Veel te weinig, dat blijkt maar weer!

Waarom

2009-05-07T07:43:00.003+02:00

hebben kinderen altijd een blauw oog, geschaafde kin, gigantische pukkel, hechtingen of galbulten, mazelen, 5e of 6e ziekte, rode hond, acute aanval van ondefinieerbare aard of wonden overgehouden aan een partijtje voetbal met de buurtkinderen als de school-fotograaf komt?

Dochterlief heeft in haar fotogenieke snoet stikveel waterpokken.
Nu hoeven we ons nooit meer tevergeefs proberen te herinneren hoe oud ze was toen ze ze kreeg.

Tja #11

2009-05-06T17:47:00.004+02:00

Ik stik zojuist bijna in mijn avondeten doordat ik me flink verslik. Zoonlief heeft niets in de gaten en tikt met zijn vork op tafel terwijl ie nog vlees eist.
Dochterlief ziet alles gebeuren en is stil.. doodstil. Als ik klaar ben met hoesten en proesten en het afvegen van tranen, eten we verder.

Twee minuten later begint dochterlief ineens te hoesten. Ze verslikt zich ook.
Haar commentaar: Mama, volgens mij is het met me gebeurd!

4 & 5 mei

2009-05-04T14:26:00.004+02:00

De Speeltuin - Marco Borsato

Door kapotgeschoten straten
Zonder vader, zonder land
Loop je hulpeloos verlaten
Aan je moeders warme hand

Als een schaap tussen de wolven
Naar bestemming onbekend
En niemand ziet hoe klein je bent
Niemand ziet hoe klein je bent

Morgen zal het vrede zijn
Dan zal de zon je strelen
Zal de wereld weer een speeltuin zijn
En kun je rustig spelen

Na de winter komt de lente
Wordt de grijze lucht weer blauw
Ook al ben je uit de oorlog
Gaat de oorlog ooit uit jou?

Mooie ogen zijn vergiftigd
Zijn aan het geweld gewend
Niemand ziet hoe klein je bent
Niemand ziet hoe klein je bent

34, here I come!

2009-05-04T10:02:00.002+02:00

De laatste dag van mijn 33e jaar. Hier zit ik dan, aan de vooravo.. -morgen van mijn verjaardag. Morgenochtend rond 5 uur is het maar liefst 34 jaar geleden dat ik het levenslicht zag. In de tijd tussen toen en nu zag ik dat levenslicht wel vaker, maar dat terzijde.

De geboorte van een klein hummeltje van 3200 gram en 48 cm. 34 jaar geleden.
Ik ben niet treurig, dat was ik ook niet toen ik van 29 in één nacht naar 30 ging, terwijl anderen in mijn omgeving zichzelf het liefst onder een grote steen verborgen, want zoiets is toch niet om te vieren?!?
Het is maar een getal. Hoe cliche het ook klinkt, je bent zo oud als je je voelt. Ahum..

Dit verjaar-jaar is er weer eentje die meer bijzonder wordt dan voorgaande jaren. Net als 26 en 29. Want zo oud was ik toen ik zelf het leven schonk aan een hummeltje van 2280 gram en 47 cm en eentje van 2120 gram en 45 cm.

Eind oktober, begin november komt daar een gewicht en lengte bij. Net als mijn eigen moeder bij mijn geboorte, ben ik dan ook 34 jaar oud.

Nee, 34 worden is alleen maar leuk!

Gisteren waren we er..

2009-05-02T22:17:00.005+02:00

In Ospel. Het was geweldig muzikaal, leuk, lekker weer, maar ook zeer vermoeiend. We kwamen er om 16.00u en we waren om 1.00u weer thuis.

Joe Bonamassa
De afsluiter van de avond.

Ik heb nu even de Blues blues. Voorlopig genoeg decibellen tot me genomen.

Bezige dagen

2009-04-28T09:38:00.005+02:00

Zondag hadden we een verjaardag. Die van mij en Lief om precies te zijn. Hij is al jarig geweest, ik moet het nog worden. Maar om nu drie keer in 6 weken tijd met precies hetzelfde gezelschap verjaardagen te vieren vonden we een beetje zot. Vandaar dat wij bundelen. Laat zoonlief hem maar alleen vieren, die vindt het nog belangrijk en leuk om elk jaar een jaar ouder te worden. Lief is 35 geworden, ik ben nu nog even een paar dagen 33. Het was druk, maar leuk en ook heerlijk weer, dus we vierden het buiten. Wij zorgden voor taart en dranken, de buurjongen zorgde -ongewenst- voor keiharde stampmuziek vanuit een open raam.

Gisteren waren we hier! Het weer zat heel erg mee, af en toe bewolkt, maar meest van de tijd lekker zonnig. Foto's in overvloed, maar teveel om een keuze te maken voor dit blog. Dus neem gewoon een kijkje op de site.

Vandaag gaan we een kinderwagen halen. Tweedehands van Marktplaats. Ik was meteen verliefd en Lief was het meteen eens. Straks stappen we in de auto en komen we terug met een heus onderstel, kinderwagenbak, maxi-cosi, buggyinzet, regenhoezen, winterzakken en zonneschermen.

klik op de foto voor een grotere versie

Ik ben benieuwd wat deze vrije week nog meer voor leuks gaat brengen. :-D

'k heb de lente in de bol!

2009-04-24T15:16:00.006+02:00

De voortuin lonkte al een aantal dagen. Het onkruid zorgde ervoor dat het normale zicht op de zanderige bordertjes verstoord werd. Tenminste, ik heb nooit eerder groen zand gezien. En ook geen zand wat met dunne sprietjes, waaraan de allerliefste schattige witte pietepeuterige bloempjes pronken, een normaal straatbeeld vormt.

Aan de slag dus. Het gazon was al twee keer gemaaid door manlief, maar de borders bleven onberoerd. Tijd voor actie. Saar-actie!

Met de hark, veger en blik, emmer en schoffel in de armen, begaf ik me voor op straat. Mensen lopen voorbij, terwijl ik mijn meest aantrekkelijke deel (?) tentoon spreid. Ik bedoel, gebukt met je derriere naar de straat staan is niet meteen elegant te noemen. Maar het was voor het goede doel. Af en toe hoor ik een 'hallo', 'goeiemiddag', 'lekker weertje he?' en niet te vergeten, 'het werk in de tuin houdt nooit op he?' Ik strek elke keer mijn rug en maak een kort of lang praatje. Er komt een klein heer, grijs matje op de hersenpan, donker brilletje op de neus, vertellen dat als ik iedere week een keertje met de schoffel door de tuin ga, er geen onkruid meer komt. Op mijn tong ligt een aanbieding voor een job als tuinman, maar ik slik hem op tijd in. Vier emmers vuil, tig dode takken uit struikjes knippen en een beetje harken later, ruim ik op en was ik mijn handen.

Wat een weertje he? Het werk in de tuin houdt nooit op! Maar het is ook genieten. Wat jullie!?!