Isn't it ironic?

Om Miss Morisette zomaar even aan te halen.
Gisteren was het zover. We kregen vorige week vrijdag de beruchte enveloppen in de bus. Zo houden we grip op griep, stond erop.

Aangezien wij een baby hebben van jonger dan 6 maanden, moesten we gevaccineerd als huisgenoten. Zo besloot Minister Klink. De rapporten uit Zweden waren gunstig en positief en meldden weinig bijwerkingen. En zo geschiedde het dat wij gisteren met z'n vieren richting sporthal toogden om de beruchte prik te gaan halen.

De kinderen waren stoer. Zoonlief ging als eerste. Hij ontblootte zijn bovenarm en met één blik en bloos onderging hij het lot van de huisgenoot. Dochterlief volgde. Ze wilde hem eerst even smeren, riep: Ik wil niet meer, maar kwam toch op schoot om ook haar lot te ondergaan.
Daarna Saar en als laatste manlief. Wat zijn we allemaal flink zeg!

Nog geen uur later begon dochterlief warm aan te voelen. Ik besloot haar -uiteraard nét na de bereikbaarheidstijden van de huisarts te temperaturen. 38,2. Verdorie, koorts!
Nu wil het toeval dat ze maandagavond benauwd was -waar ze vaker mee kampt- en de rest van de week al veel hoestte. Ze snottert ook. Ik durf er mijn hoofd niet op te verwedden dat ze geen koorts had tijdens de vaccinatie, maar ze had het sowieso erna. Een telefoontje naar de Huisartsenpost leverde op dat we niet mogen starten met Tamiflu, maar gewoon aan moesten kijken. De assistente van de huisarts meldde vanmorgen hetzelfde. Even later belde dezelfde assistente terug en adviseerde me naar de GGD te bellen, aangezien er na mijn telefoontje al veel dezelfde klachten geconstateerd waren in het dorp.

GGD gebeld.. zij adviseren ook te wachten en te blijven temperaturen. Mocht dochterlief haar temperatuur stijgen in de loop van de ochtend dan is een telefoontje naar de huisarts geboden. We wachten af..

Maar goed, terug naar de titel: Isn't it ironic? Dat we de huisgenotenprik halen, om mini-zoon te beschermen omdat hij het vaccin zelf niet mag, dat dochterlief koorts krijgt en al de hele week hoest, dat ze net zo goed een gewone griep kan hebben, dat het bijwerkingen kunnen zijn van de vaccinatie maar dat dit ook de mex griep kan zijn en dat we dan mogelijk voor niks die prik zijn gaan halen, als blijkt dat zij mini-zoon nu alsnog besmet kan hebben..

Ironie.. wat moet je er nou van zeggen?

Berkenfriemels

Rare titel voor een blog. Verderop zal jullie duidelijk worden waarom dit blog zo heet. En als het jullie dan net zo verveelt als mij, zitten we op één lijn!

Elk jaar irriteer ik me aan de duizenden Berkenfriemels die we onder onze schoenmaatjes 43, 36, 31 en 25 meenemen ver voorbij de voordeurmat. Hele kleine friemeltjes, die zich klaarblijkelijk ook nog eigenhandig kunnen verplaatsen, zodat je ze, als ze al lang verdwenen zijn buiten de deur, nog tegenkomt tegen de plintjes in de woonkamer, of onder het fornuis, achter de koelkast of vastgeketend aan de vloerbedekking op de overloop. Op de foto hieronder zitten ze nog met tig aan elkaar vast, maar wee als ze loswaaien..




Het is een zooi, een bende, een rommel, een troep en je vindt ze na een dweilbeurt ook nog terug in je wasmasjien, als je daar die betreffende dweil in durft te wassen.

Maar goed, to the point! Er zijn momenteel niet veel friemels meer. Die ergernis is de kop ingedrukt. Maaar.. we hebben een nieuwe ergernis zo in het najaar: de BerkenBLAADJES. Ze plakken door het natte weer fijn onder onze schoenmaatjes 43, 36, 31 en 25 (en elke maat daartussen -gezien het vele kraambezoek wat we krijgen van allerhande maten en soorten mensen-). Ik raap, veeg, stofzuig, dweil me de blubber en ze blijven terugkeren.
Wie het ooit ook verzonnen heeft om hier pal voor de deur BerkenBomen te plaatsen als wij hier willen komen wonen, geen idee, maar ik zeg: taakstraf! En wel bij ons in huis! Berkenfriemels verzamelen en blaadjes ruimen.
Zo!

Woeii!

Ik ben zo blij, zooo blij, dat mijn buik van voren zat en niet opzij!
Onee, het liedje ging ietsje anders, maar goed, de buik is bijnaaaa verdwenen!

Bewijs:









Klik op foto voor vergroting.

Aangenaam!

Ik ben Owen..

Geboren!

Op 31 oktober 2009 om 12.36u is na een normale, snelle bevalling, zonder pijnbestrijding, geboren, onze zoon

Owen Colin.

Hij weegt 3170 gram en meet 49 cm.
Moeder en zoon zijn 1 nachtje in het ziekenhuis AZM gebleven en zijn sinds vanmiddag thuis. We maken het goed.
Papa, grote broer en grote zus zijn net als mama, erg blij en verheugd met de komst van de kleine man.

278 down

2 to go.. nog 2 dagen tot de uitgerekende datum..
Al 278 dagen verwacht.
Doet ie ut of doet ie ut niet?

Stil aan het zwangeren-front

Vandaag 38 weken en 5 dagen zwanger.
Ik ben stil, beeb zit nog waar ie zitten moet en ik heb eigenlijk niks nieuws te melden.
De dagen duren soms lang, de controledatums komen en gaan en na twee keer met een valse start naar het AZM te gaan, is alles weer relaxt.

Hopelijk binnenkort meer. I'll keep you posted!